ਜੋ ਤੁਰਦੇ ਨੇ ਸਾਗਰ ਕਿਨਾਰੇ ਕਿਨਾਰੇ ।
ਉਹ ਲਭਦੇ ਨੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਡੁੱਬੇ ਸਿਤਾਰੇ ।
ਖਿਆਲਾਂ 'ਚ ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨੇ ਮੋਤੀ
ਕਿਵੇਂ ਲਾਉਣ ਚੁੱਭੀ ਉਹ ਸੋਚਣ ਵਿਚਾਰੇ।
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਅਪਣੇ ਮਨੋਂ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ
ਉਹ ਅਜ ਵੀ ਨੇ ਹਾਰੇ ਤੇ ਭਲਕੇ ਵੀ ਹਾਰੇ ।
ਉਡੀਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮੰਜਿਲ ਉਚੇਚੀ
ਜਿਨਾਂ ਦੇ ਨੇ ਪੈਂਡੇ ਹੀ ਬਿਖੜੇ ਤੇ ਭਾਰੇ ।
ਲਿਤਾੜੇ ਗਏ ਨੇ ਜੋ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ
ਕਦੇ ਤਾਂ ਬਣਨਗੇ ਉਹ ਅੰਬਰ ਦੇ ਤਾਰੇ ।
ਜਗਾਂਉਂਦੇ ਨੇ ਦੀਵੇ ਹਨੇਰੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ
ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਪਰਚਮ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰੇ।
