ਜਿਹੜੇ ਚੰਨ ਨੂੰ ਮੈਂ ਰੋਜ਼
ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਛੱਤ 'ਤੇ
ਬੈਠ ਕੇ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ,
ਉਸੇ ਚੰਨ ਦਾ ਚਾਨਣ ਹੀ
ਪਹਾੜੀ ਓਹਲਿਆਂ 'ਚ
ਡਿੱਗਦੇ ਝਰਨਿਆਂ 'ਚ ਨ੍ਹਾਹੁੰਦਾ ਏ ।
ਬਾਗਾਂ ਦੇ ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ
ਡੱਕੇ-ਡੌਲਿਆਂ 'ਤੇ ਵੀ ਉਸੇ
ਚੰਨ ਦਾ ਚਾਨਣ ਪੈਂਦਾ ਹੈ,
ਜਿਸ ਦਾ ਕੱਲਰਾਂ ਦੀਆਂ
ਰੋੜੀਆਂ 'ਤੇ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ।
ਉਹੀ ਚਾਨਣ ਦੁੱਧ-ਚਿੱਟੀਆਂ
ਖੁੰਭਾਂ ਤੋਂ ਤਿਲਕਦਾ ਹੈ ਤੇ
ਉਹੀ ਪਿੱਪਲਾਂ ਹੇਠਾਂ
ਠੁਮਕ-ਠੁਮਕ ਕੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ ।
ਉਸੇ ਚੰਨ ਥੱਲੇ
ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਜਨੌਰ ਖੇਡਦੇ ਨੇ,
ਜਿਹੜੇ ਚੰਨ ਨੂੰ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ
ਤਲਵੰਡੀ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੀ
ਦੇਖਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ।
