ਜੁਗਨੂੰ ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਨ੍ਹੇਰਿਆਂ ਵਿਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਏ ।
ਮਰਦਾ ਮਰਦਾ ਕਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਏ ।
ਕੱਲਿਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਵਾਂ ਉੱਤੇ ਮਾਨ ਵਧੇਰਾ ਹੁੰਦਾ ਏ,
ਦੋ ਹੋਈਏ ਤੇ ਪੱਤਾ ਖੜਕਿਆਂ ਦਿਲ ਚੰਦਰਾ ਡਰ ਜਾਂਦਾ ਏ ।
ਉਹਦਿਆਂ ਹੋਠਾਂ ਦੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨੇ ਨਵੀਂ ਹਿਆਤੀ ਬਖ਼ਸ਼ੀ ਏ,
ਤਾਅਨਿਆਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਰ ਵੀ ਜਰ ਜਾਂਦਾ ਏ ।
ਕੀ ਦੱਸਾਂ ਕਿਸ ਰਾਹਵਾਂ ਨੇੜੇ ਗਲੀਆਂ ਨੇ ਦਿਲਦਾਰ ਦੀਆਂ,
ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਰ ਰਾਹ ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਜੋ ਉਹਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਏ ।
ਕਦੇ ਅਜ਼ਾਬ ਤੇ ਕਦੇ ਸਬਾਬ ਨੇ ਰੱਬਾ ਕੀ ਨੇ ਅੱਖੀਆਂ ਵੀ,
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਹਿ ਪਾ ਕੇ ਬੰਦਾ ਹਰ ਬਾਜ਼ੀ ਹਰ ਜਾਂਦਾ ਏ ।
ਭਾਵੇਂ ਝੂਠੀ-ਮੂਠੀ ਲੜੀਏ ਲੜਣਾ ਬੜਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਏ,
ਘੁਟ ਘੁਟ ਜੱਫ਼ੀਆਂ ਪਾਉਣੋਂ ਵੀ ਜੀਅ ਕਦੇ ਕਦੇ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਏ ।
ਪਿਆਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਐਨੀ ਦੇਹ ਖ਼ਾਂ ਵੰਡਦਾ ਵੰਡਦਾ ਥੱਕਾਂ ਮੈਂ,
ਉਂਜ ਤੇ ਲੈ ਜਾਵੇ ਹਰ ਕੋਈ ਜੋ ਮੈਥੋਂ ਸਰ ਜਾਂਦਾ ਏ ।
ਸੰਗਮਰਮਰ ਦੀ ਉਸ ਮੂਰਤ ਨੂੰ ਨਾਮ ਕੀ ਦਈਏ 'ਕਾਸ਼ਰ' ਜੀ,
ਜੀਹਨੂੰ ਮਿਲਿਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਖਦੀਆਂ ਪਰ ਸੀਨਾ ਠਰ ਜਾਂਦਾ ਏ ।
