ਕਾਫ-ਕੈਂਹਦੜੀ ਬਕਰੀ ਘਾ ਘੱਤੇ,
ਮੈਂ ਤੇ ਤੈਂਡੜੇ ਹੱਥ ਵਿਕਾਵਨੀ ਆਂ ।
ਤੂੰ ਮੈਂਡਾ ਅਣਾਲ ਮੈਂ ਤੈਂਡਾ ਅਣਾਲ,
ਮੈਂ ਰੋ ਰੋ ਧਾੜਾਂ ਹਾਵਨੀ ਆਂ ।
ਵੇਖ ਬਘਿਆੜ ਤੇ ਵਾਗੀਆਂ ਨੂੰ,
ਤ੍ਰਹ ਤ੍ਰਹ ਤੁਧ ਹੀ ਵਲ ਆਵਨੀ ਆਂ ।
ਛੇਹ ਛੇਹ ਕਰੇਂ ਮੈਨੂੰ ਚੱਜ ਆਵੇ,
ਗਲ ਘੁੰਗਰੂ ਮੈਂ ਛਣਕਾਵਨੀ ਆਂ ।
ਹੱਥ ਹੱਥ ਤੈਂਡੇ ਮੈਂਡੀ ਚਾਵੜੀ,
ਖੇਡਣ ਥਾ ਥਾ ਕਰ ਉਡਕੇ ਆਵਣੀ ਆਂ ।
ਰਲ ਸਈਆਂ ਨੇ ਤੋੜੇ ਦਬੱਲੀਆਂ ਮੈਂ,
ਪਰ ਤੈਂਡੜੇ ਨਾਉਂ ਲਿਆਵਣੀ ਆਂ ।
ਉੱਗਲ ਉੱਗਲ ਕੇ ਜ਼ਿਕਰ ਤੈਂਡਾ,
ਦਿਲੋਂ ਜੀਉ ਥੀਂ ਛਿੱਕ ਲਿਆਵਣੀ ਆਂ ।
ਦੇ ਲੱਤ ਹੱਥੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪ ਕੋਹੇਂ,
ਤਾਂ ਵੱਤ ਝੁੰਮਰ ਪਾਵਣੀ ਆਂ ।
ਈਦ ਹੋਵੇ ਕੁਰਬਾਨ ਥੀਵਾਂ,
ਤਾਂ ਸੂਹਾ ਵੇਸ ਬਣਾਵਣੀ ਆਂ ।
ਸੂਰਤ ਤੈਂਡੀ ਦੇਖਦਿਆਂ ਮੈਂ,
ਖੜ੍ਹੀ ਕਦੀ ਨ ਪਲਕ ਹਿਲਾਵਣੀ ਆਂ ।
ਘਾਹ ਚਰਾਂ ਕਿਵੇਂ ਮੋਟੀ ਥੀਵਾਂ,
ਲਿੱਸੀ ਕੰਮ ਨ ਆਵਣੀ ਆਂ ।
ਪਰ ਕਿਉਂਕਰ ਹੈਦਰ ਮੋਟੜੀ ਥੀਵਾਂ,
ਖੰਜਰ ਥੋਂ ਤਰਸਾਵਣੀ ਆਂ ।੨੨।
