ਕਾਫ਼-ਕਜਲ ਬਣ ਬਣ ਨੈਣ ਸਿਆਹ
ਤੇਰਾ ਕਜਲਾ ਹਾਥੀ ਮਸਤ ਵਲੇ ।
ਮੰਨੇ ਨਹੀਂ ਕਹੇ ਪਿਪਨੀਆਂ ਦੇ
ਆਰੇ ਆਖਣ ਤਹਤ ਵਲੇ ।
ਸ਼ਾਹ ਨਿਗਾਹ ਅਮਾਰੀਆਂ ਅੱਖੀਆਂ
ਮੋਰਛੜ ਪਲਕਾਂ ਦੇ ਦਸਤ ਵਲੇ ।
ਤੋੜੇ ਏਸ ਦੁੰਬਾਲੇ ਦੇ ਸੰਗਲ
ਰਹੇ ਮਹਾਵਤ ਘੱਤ ਵਲੇ ।
ਪਲ ਪਲ ਭਉਂਦਾ ਖੂਨੀ ਹਾਥੀ ਪਿਆ
ਅਸਾਂ ਨਾਲ ਕਿਸਮਤ ਵਲੇ ।
ਐਸੇ ਹਾਥੀ ਮੂੰਹ ਹੱਥ ਮੈਂਡੇ
ਦੰਦ ਖੰਡ ਚੂੜਾ ਮਸਤ ਵਲੇ ।
ਆਖੀਂ ਹੈਦਰ ਹਾਥੀ ਵਾਲੜੇ ਨੈ,
ਆਵੇ ਗਲੀ ਅਸਾਡੀ ਵਤ ਵਲੇ ।੧੨।
