ਕਾਫ਼-ਕਰਕੇ ਮੂਰਤ ਪੱਥਰ ਦੀ
ਏਸ ਨਾਲ ਨਿਗਾਹ ਜਿਵਾਈਆਂ ਮੈਂ ।
ਜੋ ਕੁਝ ਆਖੋ ਸੋਈ ਆਖਾਂ
ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਬਲਾਈਆਂ ਮੈਂ ।
ਮੈਂ ਕੀ ਜਾਣਾ ਹਰਫ਼ ਹਿਕਾਇਤ
ਤੋਤੇ ਵਾਂਗ ਪੜ੍ਹਾਈਆਂ ਮੈਂ ।
ਬੁਲਬੁਲ ਰਾਗ ਸਰੂਦ ਕੀ ਜਾਣਾ
ਗਾਵਣ ਗੱਲ ਸਿਖਾਈਆਂ ਮੈਂ ।
ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਾਹੀਂ ਕੁਝ ਜਾਣਦੀ ਨ
ਵੇਖਿਆ ਕਈ ਕਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਮੈਂ ।
ਖ਼ਾਕ ਉਤੇ ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਆਹਾ
ਆਤਿਸ਼ ਨਾਲ ਮਿਲਾਈਆਂ ਮੈਂ ।
ਢੋਲਣ ਦੇ ਹੱਥ ਡੋਰ ਮੈਂਡੀ
ਛਿੱਕ ਪੁਤਲੀ ਵਾਂਗ ਨਚਾਈਆਂ ਮੈਂ ।
ਜੇ ਸੱਚ ਪੁੱਛੇਂ ਓਹਾ ਪੱਟ ਡੋਰਾਂ
ਤੰਦ-ਤੰਦ ਤਣਾਈਆਂ ਮੈਂ ।
ਵੇਖਾਂ ਕਨ ਵਗਾਏ ਤੇ ਸੁੱਟੇ ਕਨ
ਖੱਪਾਂ ਨੈਣ ਘਤ ਪਵਾਈਆਂ ਮੈਂ ।
ਜੇ ਤੂੰ ਸੈ ਤਨ ਬਰ-ਸਰ ਹੈਦਰ,
ਸਿਰ ਤੋਂ ਘੋਲ ਘੁਮਾਈਆਂ ਮੈਂ ।
