ਕਾਫ਼-ਕੌਣ ਜੱਟੀ ਸ਼ਹਜ਼ਾਦੀਆਂ ਸੀ

ਕਾਫ਼-ਕੌਣ ਜੱਟੀ ਸ਼ਹਜ਼ਾਦੀਆਂ ਸੀ

ਤੇਰੀ ਇਕਸ ਨਿਗਾਹ ਮਾਰ ਸੁੱਟੀਆਂ ਨੇ

ਨੇਹੁੰ ਫੱਟੀਆਂ ਤੇ ਮੱਥੇ ਮੱਟੀਆਂ ਨੇ

ਉਹਨਾਂ ਹੱਥ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਨੇ

ਤੋੜੇ ਯੂਸਫ ਵਹੁਟੀਆਂ ਸਭ ਸ਼ਹਜ਼ਾਦੀਆਂ

ਉਂਗਲੀਆਂ ਚਾ ਕੱਟੀਆਂ ਨੇ

ਮੈਂ ਭੀ ਤਾਂ ਗਾਹਕ ਤੇਰੀ ਹੈਦਰ,

ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਅੱਟੀਆਂ ਨੇ ।੨੦।

📝 ਸੋਧ ਲਈ ਭੇਜੋ