ਕਾਫ-ਕੀ ਜਾਣਾ ਨੇਹੁੰ ਕਿਵੇਹਾ,
ਥੀਂਦਾ ਕੌਣ ਬਲਾ ਵਲੇ ।
ਜ਼ੁਲਫ਼ ਦੀ ਫਾਹੀ ਤੇ ਖਾਲ ਦਾ ਦਾਨਾ,
ਲਇਆ ਸੂ ਜੀਉ ਫਾਹ ਵਲੇ ।
ਅੱਲਾ ਹੋ ਅਕਬਰ ਤੇਗ ਨਿਗਾਹ ਦੀ,
ਕੁੱਠੜਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚਾ ਵਲੇ ।
ਅਲੀ ਹੈਦਰ ਭੁੰਨ ਕਬਾਬ ਕੀਤੋਈ,
ਇਸ਼ਕੇ ਦੀ ਆਤਿਸ਼ ਲਾ ਵਲੇ ।੨੨।
ਕਾਫ-ਕੁਝ ਨਾ ਸੀ ਕੁਨ ਕੰਨ ਪਇਆ,
ਮਥਾ ਕੁਝ ਕਨਫ ਯਕੂਨ ਥੀਆ ।
ਕੁਨ ਦੀ ਕਾਫ ਸੀ ਖੂੰਡੀ ਹੋਈ
ਤੇ ਖੂੰਡੀ ਦਾ ਸਿਰ ਤੂੰ ਥੀਆ ।
ਕੁਨ ਭੀ ਆਹਾ ਤੇ ਕਣ ਮੀਂਹ ਭੀ,
ਕਣ ਕਣ ਗੋਨਾ-ਗੂਨ ਥੀਆ ।
ਵੱਜਿਆ ਮਾਰੂ ਇਸ਼ਕੇ ਵਾਲਾ,
ਸੁਧ ਬੁਧ ਹੋਸ਼ ਜਨੂਨ ਥੀਆ ।
ਆਈ ਲੈਲਾ ਇਹ ਜਿੰਦ ਮੈਂਡੇ,
ਕੇਸ ਖਲਾ ਮਜਨੂੰ ਥੀਆ ।
ਤੇਸਾ ਢਇਆ ਸੁਖਨ ਸ਼ੀਰੀਂ
ਫਰਹਾਦ ਨਿਮਾਨੜਾ ਖੂਨ ਥੀਆ ।
ਸਾਹਿਬਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਮਿਰਜ਼ਾ ਜਾਂਦਾ,
ਜ਼ੀਦਾ ਸ਼ਾਨ ਜ਼ਬੂਨ ਥੀਆ ।
ਕਲੀਏ ਪੁਲਾ ਸ਼ੀਰੀਨੀ ਸ਼ਰਬਤ,
ਫਹਿਆਂ ਉੱਤੇ ਲੂਨ ਥੀਆ ।
ਸਾਰੇ ਆਸ਼ਿਕ ਕੁੱਠੇ ਵੇ ਹੈਦਰ,
ਜਾਣ ਸੈ ਕੁਨ ਫਾ' ਕੂਨ ਥੀਆ ।
