ਕਾਫ਼-ਕੇਹੀ ਕੱਪੜ ਉੱਤੇ ਘੱਤੀਆਂ
ਮਨ ਮੇਰਾ ਮਾਹੀ ਕੂਕਦਾ ਈ ।
ਉਹ ਸਰਵ ਸਹੀ ਤੇ ਬਾਗ ਚਮਨ ਵਿੱਚ
ਸਰੇ ਵਾਂਗਰ ਘੂਕਦਾ ਈ ।
ਵੇਖਾਂ ਕੈਸਾ ਘਾੜ ਘੜੇਂਦੇ ਓਥੇ
ਭਾਹ ਸੁਨਾਰਾ ਫੂਕਦਾ ਈ ।
ਹੀਰੇ ਨੂੰ ਜ਼ਬਾਨੀ ਸ਼ਾਇਦ
ਅੱਜ ਲਦਾਨਾ ਝੋਕਦਾ ਈ ।
ਅੱਜ ਪਾਰ ਝਨਾਵੀਂ ਮਾਹੀ ਸ਼ਾਇਦ
ਮਹੀਂ ਮੰਗੂ ਹੂਕਦਾ ਈ ।
ਹੈ ਹੈ ਉਲਟ ਪਇਆ ਗਲ ਹੀਰ ਦੇ
ਨਰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗਰ ਸ਼ੂਕਦਾ ਈ ।
ਆਪੇ ਪੀਵੇ ਜਾਵੇ ਕਰੇ ਵਿਹਾਣੇ
ਕੇਹਿਆਂ ਵਿਸਾਹ ਇਸ ਲੋਕ ਦਾ ਈ ।
ਆਪ ਚੋਰ ਦਿਲੀਂ ਦਾ ਹੈਦਰ,
ਅਸਾਂ ਤੇ ਨਾਵਾਂ ਭੋਕਦਾ ਈ ।੧੫।
