ਤੇਰੇ ਖੇਤ ਵਿਚ ਜੰਮਿਆ ਈ ਜਾੜਾ,
ਦਲਿੱਦਰੀਆ ਘੂਕ ਸੁੱਤੋਂ ।
ਤੌਹੀਦ ਦੀ ਲੈ ਲੈ ਹਲ ਪੰਜਾਲੀ,
ਜ਼ਿਕਰ ਫ਼ਿਕਰ ਤੂੰ ਲਾ ਦੇ ਹਾਲੀ;
ਵਾਹ ਘੁਸਾ ਭਰਮ ਦਾ ਪਾੜਾ,
ਦਲਿੱਦਰੀਆ ਘੂਕ ਸੁੱਤੋਂ… ।
ਕਾਮ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਬੂਝੇ ਪੁਟ ਦੇ;
ਮੋਹ, ਹੰਕਾਰ ਪੱਟ ਬੰਨੇ ਸੁੱਟ ਦੇ ।
ਫੜ ਲੋਭ ਲੈ ਘਤ ਉਜਾੜਾ,
ਦਲਿੱਦਰੀਆ ਘੂਕ ਸੁੱਤੋਂ… ।
ਕਹੀ ਨਫ਼ੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕਿਆਰਾ,
ਕਰ ਲੈ ਅਪਣਾ ਖੇਤ ਨਿਆਰਾ ।
ਆ ਲਾਜ ਨਾ ਮਾਰੇ ਧਾੜਾ,
ਦਲਿੱਦਰੀਆ ਘੂਕ ਸੁੱਤੋਂ… ।
ਵਾਹ ਪੈਲੀ ਜੋ ਸਬਰ ਸੁਹਾਗਾ,
ਫਿਰ ਹਸਤੀ ਫਿਰ ਤੂੰ ਵਡਭਾਗਾ ।
ਤੇਰਾ ਵਾਹਣ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਏ ਮਾੜਾ,
ਦਲਿੱਦਰੀਆ ਘੂਕ ਸੁੱਤੋਂ… ।
ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੇਤ ਸਮਝ ਲੈ ਭਾਈ,
ਰਮਜ ਫ਼ਕਰ ਦੀ ਕਰ ਲੈ ਬਿਆਈ ।
ਇਹ ਵਕਤ ਹੈ ਕੋਈ ਦਿਹਾੜਾ,
ਦਲਿੱਦਰੀਆ ਘੂਕ ਸੁੱਤੋਂ… ।
ਬੀਜ ਮੁਰਾਦ ਦਾ ਉਗਿਆ ਜਾਣੀ,
ਤਸੱਵਰ ਦਾ ਫਿਰ ਦੇਵੀਂ ਪਾਣੀ ।
ਝਾੜ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਹੋ ਜਾਏ ਗਾੜ੍ਹਾ,
ਦਲਿੱਦਰੀਆ ਘੂਕ ਸੁੱਤੋਂ… ।
ਗਲ ਗਿਆ ਬੀਜ ਜ਼ਿਮੀਂ ਵਿਚ ਸਾਰਾ,
ਝਾੜ ਹੈ ਇਸ ਬੀ ਦਾ ਬਿਸਤਾਰਾ ।
ਇਹ ਹੂ ਤਵਾ ਦਾ ਹੈ ਅਖਾੜਾ,
ਦਲਿੱਦਰੀਆ ਘੂਕ ਸੁੱਤੋਂ… ।
ਲੱਭੂ ਸ਼ਾਹ ਗੱਲ ਪੀਰ ਸੁਣਾਈ,
ਜਿਸ ਨੇ ਹਸਤੀ ਖ਼ਾਕ ਮਿਲਾਈ,
ਉਹ ਹੋ ਗਿਆ ਜਗ ਦਾ ਲਾੜਾ,
ਦਲਿੱਦਰੀਆ ਘੂਕ ਸੁੱਤੋਂ… ।
ਤੇਰੇ ਖੇਤ ਵਿਚ ਜੰਮਿਆ ਈ ਜਾੜਾ… ।
