ਮੇਰੇ ਮਿਤਰ, ਤੇ ਹਮਦਰਦੀ,
ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਆਇਆ ਏਂ ।
ਛੁੱਟੀ ਵੇਲੇ ਦਾ ਹੀ ਬੈਠਾ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸਾਂ,
ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਕਿਵੇਂ ਲੰਘੇਗੀ ।
ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਹਿਮਾਲਾ ਬਣ ਕੇ,
ਮੇਰੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਆਣ ਖਲੋਤੀ,
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਉਚ ਟੀਸੀਆਂ ਉਤੋਂ
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਖੱਡਾਂ ਵਿਚ ਦੀ,
ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਕੱਲ-ਮੁਕੱਲੇ ਬੰਦੇ ਦੇ ਲਈ,
ਪਾਰ ਲੰਘਣਾ ਡਾਢਾ ਔਖਾ ।
ਦਿਨ ਦਾ ਕੀ ਹੈ,
ਦਿਨ ਤਾਂ ਸਹੁਰਾ,
ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਟਿਚਰ ਕਰਦੇ,
ਆਪੋ ਵਿਚ ਹੁੰਗਾਰੇ ਭਰਦੇ,
ਔਖਾ ਸੌਖਾ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ।
ਪਰ ਇਹ ਰਾਤ ਭਿਆਨਕ ਡਾਢੀ,
ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਛਾਵੇਂ ਵਾਂਗੂੰ,
ਮੇਰੇ ਪਿਛੇ ਲੱਗੀ ਫਿਰਦੀ ।
ਮੇਰੇ ਵਾਂਗੂੰ ਇਹਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ,
ਸਾਥੀ ਹਮਦਰਦੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ।
ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਦੋ ਘੜੀਆਂ,
ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਸੁਣਾਵੇ ਦਿਲ ਦਾ ।
ਏਸੇ ਲਈ ਇਹ ਦਿਨ ਢਲਦੇ ਹੀ,
ਸੌ ਵਲ ਪਾ ਕੇ,
ਮੇਰੇ ਬੂਹੇ ਆਣ ਖਲੋਂਦੀ ।
ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਡਰ ਲਗਦਾ ਹੈ
ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਭੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ।
ਵੇਖ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਲ ਏਸ ਦੀ,
ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਠੰਢੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ।
ਤੂੰ ਆਇਆ ਏਂ ।
ਜੀ ਆਇਆਂ ਨੂੰ ।
ਗੱਲਾਂ ਕਹਿੰਦੇ, ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੇ,
ਦੋ ਪਲ ਸੌਖੇ ਲੰਘ ਜਾਵਣਗੇ ।
ਰੱਤ-ਪੀਣੇ ਇਸ ਇਕਲਾਪੇ ਤੋਂ
ਅੱਖ ਬਚਾ ਕੇ, ਜਾਨ ਛੁਡਾ ਕੇ,
ਲੰਮੀ ਇਕ ਝਕਾਨੀ ਦੇ ਕੇ,
ਬਹਿ ਕੇ ਕੱਠੇ ਹੱਸ ਲਵਾਂਗੇ ।
ਦਰਦ ਪੁਰਾਣੇ, ਰੋਗ ਅਵੱਲੇ,
ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਲਵਾਂਗੇ ।
ਤੇਰੇ ਆਇਆਂ ਏਸ ਰਾਤ ਦੀ,
ਹਾਲਤ ਡਾਢੀ ਮੰਦੀ ਦਿਸਦੀ ।
ਅੱਜ ਵਿਚਾਰੀ ਮੇਰੇ ਦਰ ਤੇ,
ਖੜੀ ਰਹੇਗੀ ਮੰਗਤੇ ਵਾਂਗੂੰ ।
ਅੱਜ ਏਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦਾ,
ਹੈ ਬੂਹਾ ਖੜਕਾਉਣਾ ਪੈਣਾਂ ।
ਕੱਲ ਤੀਕ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿਵੇਂ ਵੀ,
ਇਹਨੂੰ ਝੱਟ ਲੰਘਾਉਣਾ ਪੈਣਾਂ ।
