ਮੈਂ ਮੁੱਕ ਜਾਣਾ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਵੀ ਨਾ ਆਉਣੀ।
ਮੇਰੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹ ਰੁੱਕਣੇ, ਮੇਰੀ ਗੋਰ ਨੂੰ ਛਾਂ ਵੀ ਨਾ ਆਉਣੀ।
ਕਬਰ ਮੇਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਲੋਕਾਂ, ਕਿੱਦਾਂ ਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਹੱਸਦੀ-ਵੱਸਦੀ ਕਹਿੰਦੀ ਉਹਨਾਂ ਤਾਂਈਂ, ਅੰਦਰੇ ਇੱਕ ਆਸ਼ਕ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮੇਰੇ ਹੰਝੂਆਂ ਦਾ ਚਾਅ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਸੱਜਣਾ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ-ਵੇਖ ਰੋਣਾ ਸੀ।
ਦਰਦਾਂ ਦਾ ਸਾਗਰ ਮੈਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ, ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਵਿਹੜਾ ਮੈਂ ਖੋਣਾ ਸੀ।
ਬਿਰਹੇ ਦਾ ਦਰਦ ਦੁਲਾਰਾ ਏ, ਟੁੱਟੇ ਆਸ਼ਕਾਂ ਤਾਂਈਂ ਕਹਿ ਦਿਓ।
ਬੇਵਫ਼ਾਈ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ, ਮੇਰੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਦਿਓ।
ਸਾਂਭ ਕੇ ਰੱਖਿਓ ਲਫ਼ਜ਼ ਉਹਦੇ, ਉਧਾਰੇ ਦੇ ਦਿਉ ਮੇਰੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ।
ਕਿੰਨੇ ਕੁ ਖੁਸ਼ ਨੇ ਵੇਖ ਮੈਨੂੰ, ਮੈਂ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸਾਰਿਆਂ ਮੀਤਾਂ ਨੂੰ।
ਸ਼ੈਰੀ ਜਿਹੜੇ ਇਸ਼ਕੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੇ ਤੂੰ, ਮਰ ਕਬਰਾਂ ਵੀ ਨਾ ਨਸੀਬ ਹੋਵੇ।
ਫਰਕ ਪੈਂਦਾ ਨਾ ਸੱਜਣ ਨੂੰ ਕੋਈ, ਟੁੱਟੇ ਆਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਕਬਰੀਂ ਰੂਹ ਰੋਵੇ।
