ਕਦੀ ਕਦਾਈਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਏ
ਗ਼ਮ ਦਾ ਭਾਰ ਵਧਾ ਜਾਂਦਾ ਏ
ਦੋ ਕੰਢਿਆਂ ਦਾ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ
ਮੁੜ ਮੁੜ ਯਾਦ ਕਰਾ ਜਾਂਦਾ ਏ
ਪਿਆਰ ਦਾ ਏ ਰੋਗ ਅਵੱਲਾ
ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਦਰੀਂ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਏ
ਪਹਿਲੇ ਨਕਸ਼ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੇ
ਰੰਗ ਨਵਾਂ ਉਹ ਲਾ ਜਾਂਦਾ ਏ
ਨਵੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਪੀੜਾਂ ਦੇ ਕੇ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਜ਼ਮਾ ਜਾਂਦਾ ਏ
ਫ਼ਰਜ਼ ਨਿਭਾਵੇ ਪੂਰਾ ਪੂਰਾ
ਆ ਕੇ ਆਪ ਰੁਆ ਜਾਂਦਾ ਏ
ਚੇਤਰ ਰੰਗ ਨਿਰੋਏ ਲੈ ਕੇ
ਨਵਾਂ ਪੁਆੜਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਏ
ਉਹਨੂੰ ਲੱਖ ਭੁੱਲਾਣਾ ਚਾਹਵਾਂ
ਫ਼ੇਰ ਵੀ ਚੇਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਏ
ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ
'ਸ਼ਾਹਿਦਾ' ਮੁੱਖ ਪਰਤਾ ਜਾਂਦਾ ਏ
