ਕਦੀ ਤੇ ਗ਼ਾਲਿਬ ਆਵਾਂਗਾ ਮੈਂ ਏਸ ਹਨ੍ਹੇਰੇ ਉੱਤੇ ।
ਦੀਵਾ ਬਾਲ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਵਾਂ ਰੋਜ਼ ਬਨੇਰੇ ਉੱਤੇ ।
ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਏ ਅੱਖੀਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ, ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆਵਾਂ ਉਸਨੂੰ,
ਜੀਹਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਵੱਸਣ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ।
ਮੈਂ ਆਸਾਂ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ-ਤਰਦਾ ਰਹਿਨਾਂ,
ਸਧਰਾਂ ਲਟ-ਲਟ ਲਾਟਾਂ ਮਾਰਨ, ਸੱਜਨਾ ! ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ।
ਖ਼ੌਰੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਕਿੱਥੇ ਲੈ ਗਈਆਂ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ?
ਜਿਹੜੀ ਠਾਹਰ ਬਣਾਈ ਸੀ ਮੈਂ ਰੱਖ ਬਨੇਰੇ ਉੱਤੇ ।
ਇੱਥੇ 'ਸਾਦਿਕ' ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਤੱਕਦਾ ਗਲਮੇਂ ਝਾਤੀ ਪਾ ਕੇ,
ਸਾਰੇ ਝੱਗੇ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਨੇ, ਲੋਕ-ਲੁਟੇਰੇ ਉੱਤੇ ।
