ਕਈ ਰੀਝਾਂ ਜਗਾ ਜਾਵੇ ।
ਫਰੇਬੀ ਖ਼ਾਬ ਜਦ ਆਵੇ ।
ਨਾ ਮੰਨੇ ਮਨ ਮੇਰਾ ਜ਼ਿੱਦੀ
ਉਹਦੇ ਬਿਨ ਚੈਨ ਕਦ ਪਾਵੇ ।
ਸੁਰੀਲੇ ਬੋਲ ਜਦ ਬੋਲੇ
ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਤਕ ਉਤਰ ਜਾਵੇ ।
ਹੈ ਲੱਗੀ ਬਦ-ਦੁਆ ਕੇਹੀ
ਸਮਝ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਨਾਂ ਆਵੇ।
ਕਰੇਂਦਾ ਮਰਜ਼ੀਆਂ ਮਹਿਰਮ
ਕਰੇ, ਜੋ ਓਸ ਨੂੰ ਭਾਵੇ ।
ਛੁਪਾ ਕੇ ਬਗਲ ਵਿਚ ਖੰਜ਼ਰ
ਉਹ ਨਗ਼ਮੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਗਾਵੇ।
ਉਸਾਰੇ ਨਿਤ ਕਤਲਗਾਹਾਂ
ਤੇ ਜੀਣਾਂ ਫੇਰ ਸਿਖਲਾਵੇ !
ਲਗਾਂਉਂਦਾ ਸੱਚ 'ਤੇ ਪਹਿਰਾ
ਤੇ ਕਸਮਾਂ ਝੂਠੀਆਂ ਖਾਵੇ ।
