ਮੈਂ ਇੱਕ ਵੋਟਰ ਬੋਲ ਰਿਹਾਂ, ਬਨਾਮ ਤੇਰੇ ਸਰਕਾਰੇ ਨੀ
ਕਾਗਜ਼ ਦੀ ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਬੇਤਰਨੀਂ ਗਏ ਤਾਰੇ ਨੀ
ਵੋਟਾਂ ਵੇਲੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਚੁੱਕਦੀ, ਅਸੀਂ ਪੱਥਰ ਜਿਉਂ ਭਾਰੇ ਨੀ
ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਖ਼ਬਰ ਨਾ ਰਹਿੰਦੀ, ਜੋ ਵਰਤਣ ਵਰਤਾਰੇ ਨੀ
ਜਾਤ ਪਾਤ ਤਾਂ ਕੀ ਤੋੜੇਂ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਤੋੜੇਂ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੀ
ਜੋ ਖੜਦੇ ਸੀ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸੁੱਖ ਦੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਿਉਂ ਖਲਿਹਾਰੇ ਨੀ
ਜੱਟ ਤੇ ਸੀਰੀ ਦੁੱਧ ਤੇ ਪਾਣੀ, ਤੂੰ ਕਾਂਜੀ ਪਾ ਪਾੜੇ ਨੀ
ਤੇਰੇ ਅਜੇ ਪਾਲਸੀ ਚੱਲਦੀ, ਬਣੀ ਬੁਝਾਰਤ ਹੈ ਵਲ ਛਲ ਦੀ
ਨੀ ਉਲਝੀ ਤਾਣੀਏਂ............
ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਮਰਵਾਉਣ ਲਈ, ਤੂੰ ਟੇਢੇ ਪੰਥ ਚਲਾਉਨੀ ਏਂ
ਨਿੱਤ ਨਵੇਂ ਅਵਤਾਰ ਸਾਜ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰਮਾਉਨੀ ਏਂ
ਅਮਨ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਹਰੇ ਹੇਠਾਂ, ਨਿੱਤ ਤੂੰ ਖ਼ੂਨ ਕਰਾਉਨੀ ਏਂ
ਤੇਰੇ ਸੱਜੇ ਖੱਬੇ ਰਾਖੇ ਤਾਹੀਓਂ ਨਾ ਘਬਰਾਉਨੀ ਏਂ
ਫੇਰ ਵੀ ਹੁੱਤ ਕਰੇ ਜੇ ਕੋਈ, ਪੈਸੇ ਦੇ ਪਸਮਾਉਂਨੀ ਏਂ
ਸ਼ੁਗਲ ਤੇਰਾ ਹੈ ਪਾਰਟੀਆਂ ਨੂੰ, ਵਿਚ ਕੁੱਕੜਾਂ ਵਾਂਗ ਲੜਾਉਨੀ ਏਂ
ਦਿਨੇ ਲੜਾਵੇਂ ਕੱਠੇ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਵਿਚ ਕਲੱਬਾਂ ਬਹਾਉਨੀ ਏਂ
ਪਹਿਰੇ ਤੇਰੇ ਪੁਲਸ ਕਾਨੂੰਨ, ਫ਼ੌਜਾਂ ਤੇ ਫਿਰਕੂ ਜਨੂੰਨ
ਨੀਂ ਸੌ ਜਾ ਰਾਣੀਏਂ.................
ਜਦ ਕਾਮਿਆਂ ਦੀ ਗੰਦੀ ਬੀਹੀ, ਵਿਚ ਤੂੰ ਚਰਖਾ ਡਾਉਨੀ ਆਂ
ਚਿੱਟਾ ਆਪਣੀ ਪੂਣੀ ਵਰਗਾ, ਖ਼ੂਨ ਅਸਾਡਾ ਚਾਹੁੰਨੀ ਆਂ
ਤੇਰਾ ਤੱਕਲਾ ਸੇਹ ਦਾ ਤੱਕਲਾ, ਬੀਹੀ ਵਿਚ ਗਡਵਾਉਨੀ ਆਂ
ਜੋਸ਼ ਲਹੂ ਦਾ ਟੇਰਨ ਲਈ ਤੂੰ,ਉਰੀ ਖੂਬ ਘੁਮਾਉਨੀ ਆਂ
ਸਾਡਾ ਘੂਰ ਗਲੋਟੇ ਵਾਂਗੂੰ, ਮਹਿੰਗ ਹੱਥੋਂ ਕਢਵਾਉਨੀ ਆਂ
ਆਪਣੇ ਚਮਚੇ ਵਾਂਗ ਵੜੇਵੇਂ, ਬੇਲਣ ਤੋਂ ਬਚਵਾਉਨੀ ਆਂ
ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦਾ ਲਾਰਾ ਲਾਇਆ, ਨੀ ਤੂੰ ਭਾਈਆਂ ਨੂੰ ਵਢਵਾਇਆ
ਨੀਂ ਖ਼ੂਨ ਕਰਵਾਉਣੀਏਂ............
ਬੜੀ ਰਕਾਨ ਤੂੰ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਕਰਦੀ, ਕੁੱਲੀਆਂ ਵਿਚ ਲੁਕਾਈ ਨੀ
ਤੇਰੇ ਖੱਦਰ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨੇ, ਹੈ ਬਗਲੀ ਸਿਲਵਾਈ ਨੀ
ਤੇਰੇ ਲੀਡਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਂਗੂੰ, ਹੈ ਗੋਲਕ ਬਣਵਾਈ ਨੀ
ਦਿੱਲੀ ਭੁੱਲੀ ਚੌਕ ਚਾਂਦਨੀ, ਘੂਕ ਜਾ ਚਰਖੇ ਪਾਈ ਨੀ
ਘੁੱਗ ਵਸਦੀ ਬੀਹੀ ਵਿਚ ਬਹਿ ਕੇ, ਤੂੰ ਕੇਹੀ ਅੱਗ ਲਾਈ ਨੀ
ਅੱਵਲੀ ਤਾਂ ਤੂੰ ਸੁਣ ਲੈ, ਚਰਖਾ ਬੀਹੀ ਵਿਚ ਨਾ ਡਾਹੀਂ ਨੀ
ਜੇ ਤੂੰ ਡਾਹੁਣੋ ਹੀ ਨੀ ਹਟਣਾ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਬਣ ਕੇ ਡਾਹੀਂ ਨੀ
ਨੀ ਜੀਣਾ ਜਾਣੀਏਂ............
ਜਿਸ 'ਲਾਕੇ ਦੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਪਾਉਂਦੀਆਂ, ਸੁਰਖ਼ ਲਹੂ ਦਾ ਬਾਣਾ ਹੈ
ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਸੱਚ ਵਰਗਾ, ਬਿਜਲੀ ਨੇ ਤਣਿਆ ਤਾਣਾ ਹੈ
ਚੱਲਣਾ ਤੀਰੋਂ ਕਾਂ ਵਾਂਗੂੰ, ਜਿੱਥੇ ਹੱਸਣਾ ਤੇ ਰੱਜ ਖਾਣਾ ਹੈ
ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਛਿੱਟੜੇ ਦੇ ਸਿਰ, ਸੌ ਸੌ ਵਗਣਾ ਭਾਣਾ ਹੈ
ਜਿਸ 'ਲਾਕੇ ਦਾ ਚਿੱਟਿਆਂ ਬੱਦਲਾਂ, ਪੀ ਮੁੜ੍ਹਕਾ ਰੱਜ ਜਾਣਾ ਹੈ
ਜਿੱਥੇ ਕਾਲਿਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਵੀ, ਬਿਨ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੁਰ ਜਾਣਾ ਹੈ
ਉਹ 'ਲਾਕਾ ਹੈ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਪਿੰਡ-ਪਿੰਡ ਲੱਗਦਾ ਠਾਣਾ ਹੈ
ਗੂਠੇ ਲਾ ਕੇ ਹੱਥ ਵਢਵਾਏ, ਲੋਟੂ ਹੋ ਗਏ ਦੂਣ ਸਵਾਏ
ਨੀ ਖ਼ਲਕਤ ਨਿਆਣੀਏਂ............
ਦਿੱਲੀਏ ਨੀ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਜਿਉਂ ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਨੀ
ਚਿੜੀ ਜਨੌਰ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝੇਂ, ਆਪ ਬਣੇ ਮੋਨਾਲੀਜ਼ਾ ਨੀ
ਦਿੱਖ ਹੈ ਤੇਰੀ ਲੱਖ-ਲੱਖ ਦੀ, ਪਰ ਲੋਕ ਨੇ ਬੀਸਾ-ਤੀਸਾ ਨੀ
ਜਿੰਨੀਆਂ ਰੋਲੀਆਂ ਸਾਡੀਆਂ ਜੇਬਾਂ, ਤੇਰਾ ਭਾਰੀ ਖੀਸਾ ਨੀ
ਤੈਨੂੰ ਸਕਿਆਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਰਗੇ, ਸੱਤ ਇਕਵੰਜਾ ਮੀਸਾ ਨੀ
ਅਸੀਂ ਲੱਖਾਂ ਪੰਧ ਮੁਕਾਏ, ਖ਼ੂਨ ਵਹਾਏ, ਪਰ ਤੂੰ ਨਾ ਮੁੱਕੀ
ਨੀ ਹਾਏ ਵੰਡ ਕਾਣੀਏਂ............
ਕਿੱਕਰਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਲੱਗੇ ਕੇਸਰੀ ,ਕਿਰਤਾਂ ਨੂੰ ਫਲ ਨਾ ਲੱਗਿਆ
ਸੱਸੀ ਦਾ ਅਸੀਂ ਸੇਕ ਸੀ ਭਾਵੇਂ, ਪਰ ਹੋਤਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਲੱਗਿਆ
ਉਸ ਪੁੰਨਿਆਂ ਦਾ ਚੰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜੋ ਮੱਸਿਆ ਨੇ ਨਾ ਕੱਜਿਆ
ਆਪਾਂ ਲੋਕ ਖਾ ਗੇ ਟਪਲਾ, ਕਰ ਗੀ ਦਿੱਲੀ ਘਪਲਾ
ਸਮੇਂ ਦੀਏ ਰਾਣੀਏਂ............
