ਕੱਲ੍ਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੱਗ ਸੀ ਕਹਿੰਦਾ ਫੁੱਲ ਮੋਤੀ ਅਨਮੋਲ ।
ਅੱਜ ਉਹ ਗੀਤ ਪਿਆਰ ਮੇਰੇ ਦੇ ਹੋ ਗਏ ਡਾਵਾਂਡੋਲ ।
ਵਾਹ ਜ਼ਮਾਨੇ ਸਦਕੇ ਤੇਰੇ ਕੇਹੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਖੇਡੇਂ,
ਇਕਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਭਰਦਾ ਜਾਵੇਂ ਇਕਨਾ ਕੱਖ ਨਾ ਕੋਲ ।
ਸਿਦਕ ਸਦਾਕਤ ਸ਼ਰਮ ਹਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜੋਹਰ ਕਿੰਨੇ,
ਕਿਉਂ ਵਿਰਾਸਤ ਗੁਮ ਹੋ ਗਈ ਏ ਕੌਣ ਕਰੇ ਪੜਚੋਲ ।
ਰੰਗ ਬਰੰਗੇ ਸੱਜਰੇ ਫ਼ੈਸ਼ਨ ਫ਼ਰਜ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਨਿਭਾਵਣ,
ਦੀਨ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਜੇ ਪੁੱਛੋ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਗੋਲ ।
ਜਿਨਸ ਵਫ਼ਾ ਦੂਜੇ ਦੀ ਜਾਨਣ ਜਿਉਂ ਲਿੱਸੇ ਦਾ ਮਾਲ,
ਪਿਆਰ ਦੇ ਸਿੱਕੇ ਥੋੜੇ ਦਿੰਦੇ ਬਹੁਤਾ ਲੈਂਦੇ ਤੋਲ ।
ਕਦਮ ਕਦਮ ਤੇ ਹੈਣ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਫਾਹੀਆਂ ਲਾਈ ਬੈਠੇ,
ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਨੂੰ ਗਈ ਹਿਆਤੀ ਡੋਲ ।
ਜੋ ਬੀਜੇਗਾ ਵੱਢ ਲਵੇਗਾ 'ਸ਼ਾਕਿਰ' ਸਿਧ ਸਵਾਲ,
ਆਪਣੇ ਐਬਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਨਜ਼ਰਾਂ ਜੱਗ ਦੇ ਐਬ ਨਾ ਫੋਲ ।
