ਕੰਧਾਂ ਕੋਠੇ ਢੈਅ ਜਾਂਦੇ ਨੇ, ਆਵੇ ਜਦੋਂ ਭੂਚਾਲ ਕੋਈ ।
ਮੈਂ ਵੀ ਟੋਟੇ ਟੋਟੇ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਵੀ ਪਿਆ ਵਬਾਲ ਕੋਈ ।
ਆਪਣੇ ਦੌਰ ਦੇ ਬੰਦਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਐਨਾ ਡਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ,
ਆਪਣਾ ਆਪ ਲੁਕਾਵਣ ਦੇ ਲਈ ਲੱਭਦਾ ਫ਼ਿਰਾਂ ਪਤਾਲ ਕੋਈ ।
ਮੈਂ ਤੇ ਆਪੇ ਕੈਦੋਂ ਬਣ ਕੇ, ਰਸਤਾ ਡੱਕ ਖਲੋਤਾ ਹਾਂ,
ਬੇਲੇ ਦੇ ਵਿਚ ਕੀਵੇਂ ਆਵੇ, ਦੱਸ ਖਾਂ ਹੀਰ ਸਿਆਲ ਕੋਈ ।
ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਹੱਲੇ ਬੋਲਣ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ,
ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਨੇ ਉੱਕਾ ਸੱਖਣੇ, ਨਾਂ ਤਲਵਾਰ ਨਾ ਢਾਲ ਕੋਈ ।
ਅਜਲਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਇੱਕ ਕੋਲੋਂ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਪੁੱਛਾਂ ਕੌਣ ਆਂ ਮੈਂ,
ਕੋਈ ਨਾ ਦੱਸੇ, ਫੇਰ ਕਰਾਂ ਮੈਂ, ਕੀਵੇਂ ਹੋਰ ਸਵਾਲ ਕੋਈ ।
ਕਾਲਖ਼ ਭਿੰਨੇ ਜੰਗਲ ਦਾ ਤੂੰ ਇਕ ਬੇਵੱਸਾ ਰਾਹੀ ਏਂ,
ਸੱਪ-ਸਲੂੰਗਾ ਡੰਗ ਨਾ ਜਾਵੇ, 'ਆਰਿਫ਼' ਬਾਲ ਮਸਾਲ ਕੋਈ ।
