ਕੰਢਿਆ ਵੇ ! ਖੋਲੀਂ ਗਲਵੱਕੜੀ
ਅਸਾਂ ਭਰ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਜਾਣਾ
ਪੌਣਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਚੱਕਰ
ਭਾਲਣ ਕਿਵੇਂ ਟਿਕਾਣਾ ।
ਰਾਹ ਮ੍ਹੋਕਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਭੀੜੇ
ਹੁਸੜਿਆ ਹੁਸੜਿਆ ਜੀਅ
ਰਸ ਉਕਤਾਈਆਂ ਬੁਲ੍ਹੀਆਂ ਨੇ
ਕੋਈ ਕੌੜਾਪਨ ਮੂੰਹ ਲਾਣਾ ।
ਨਿੱਘ ਨਿੰਦਰਾਇਆਂ ਨੈਣਾਂ ਦੀ
ਕੋਈ ਰੋਕ ਸਕੇ ਨਾ ਜਾਗ
ਰੂਪ ਤੇਰੇ ਦੀ ਲੋਰੀ ਨੇ
ਸਾਨੂੰ ਕਦ ਤਕ ਥਪਕ ਸੁਲਾਣਾ !
ਸੁਥਰੇ ਨੀਲੇ ਅੰਬਰਾਂ ਉੱਤੇ
ਕਦ ਤਕ ਟੰਗਿਆਂ ਰਹੀਏ !
ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਕਣੀਆਂ ਵੱਸ ਜ਼ਿਮੀ ਤੇ
ਧੂੜ ਧੂੜ ਹੋ ਜਾਣਾ !
ਮਮਤਾ ਦੀ ਗੋਦੀ ਚੋਂ ਤਰੁਟੀਆਂ (ਰੱਬ ਤ੍ਰੋੜੀਆਂ)
ਹੁਣ ਭਾਲਾਂ ਨਾ ਕੋਈ ਛਾਂ,
ਮੂੰਹ ਗੁਆਚੇ ਹੋਏ ਨਾ ਲੱਭਣ
ਧੂੜ ਸਮੇਂ ਦੀ ਛਾਣਾਂ !
ਨਵੇਂ ਮੂੰਹ ਦੇ ਨਵੇਂ ਮੋਹ ਵਿਚ
ਅੰਗ ਅਲਸਾਂਦੇ ਜਾਣ
ਪਲ ਨਵੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਦੀ ਕੱਸ ਹੇਠਾਂ
ਰਿਸਦਾ ਜ਼ਖ਼ਮ ਪੁਰਾਣਾ ।
