ਕੰਡਿਆਂ ਦੀ ਜਿਉਂ ਤਿੱਖੀ ਨੋਕੇ,
ਤੜਫਨ ਤ੍ਰੇਲ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬੂੰਦਾਂ,
ਇੰਜ ਉਡੀਕਾਂ ਦੀ ਮੈਂ ਸੂਲੀ,
ਜਿੰਦ ਪਿਆਰੀ ਤੋਲਾਂ ਹੋ ।
ਜਿੰਦ-ਵੰਝਲੀ ਦੇ ਸੇਕ ਤਰਸਦੇ
ਬੁਲ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛੁਹ ਨਿਘੀ ਨੂੰ,
ਅੰਬਰ ਉਤੇ ਤਾਰੇ ਸਿਸਕਣ,
ਭੁੱਲੇ ਚਾਅ ਕਲੋਲਾਂ ਹੋ ।
ਸੀਨੇ ਸਾਂਭੇ ਫੱਟ ਡੂੰਘੇਰੇ,
ਬੁਲ੍ਹੀਂ ਕਥਾ ਪਿਆਰਾਂ ਦੀ,
ਝੜ ਝੜ ਪੈਂਦੇ ਹੰਝੂ ਮੇਰੇ
ਜਿਉਂ ਤੂਤਾਂ ਤੋਂ ਗੋਲ੍ਹਾਂ ਹੋ ।
ਪੀੜ ਮੇਰੀ ਵੀ ਵਾਂਗ ਮਹਿਕ ਦੇ
ਘੁਲਦੀ ਜਾਵੇ ਵਿਚ ਹਵਾ ਦੇ,
ਲੂੰ ਲੂੰ ਦੱਸੇ ਦਰਦ ਕਹਾਣੀ
ਫਿਰ ਵੀ ਭੇਤ ਨਾ ਖੋਲ੍ਹਾਂ ਹੋ ।
ਹਿਜਰ-ਥਲਾਂ ਦੇ ਰੇਤੇ ਫੱਕੇ,
ਬੇਲੇ ਚੀਰੇ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ,
ਅੰਬਰ ਦੀ ਹੁਣ ਮਹਿਫਲ ਵਿਚੋਂ
ਨੈਣ-ਸ਼ਰਬਤੀ ਟੋਲਾਂ ਹੋ ।
ਫੱਟ ਹਿਜਰ ਦੇ, ਦਰਦ ਜਿਗਰ ਦੇ
ਦੇਣ ਗਵਾਹੀ ਸਿਦਕਾਂ ਦੀ,
ਉੱਠੇ ਚੀਸ ਵਰੋਲੇ ਵਾਂਗੂੰ
ਦੋ ਅੱਖਰ ਨਾ ਬੋਲਾਂ ਹੋ ।
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਕਿਹੜਾ ਰਸਤਾ ?
ਜਿਧਰ ਦੀ ਤੂੰ ਤੁਰਕੇ ਆਉਣਾ
ਉਸ ਰਸਤੇ ਤੇ ਇਸ ਜਿੰਦੜੀ ਦਾ
ਕਿਣਕਾ ਕਿਣਕਾ ਡੋਲ੍ਹਾਂ ਹੋ ।
