ਸਿਖਰ ਦੁਪਹਿਰਾਂ ਨੇ,
ਜਿੰਦੜੀ ਨੂੰ ਵਲ ਘੱਤਿਆ
ਤੇਰੀ ਅੱਖੀਆਂ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨੇ।
ਜਿੰਦ ਵਿਕਦੀ ਝਨਾਵਾਂ ਤੇ,
ਜੀਅ ਤਰਸੇਨਾ ਏਂ
ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਠੰਢੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ 'ਤੇ।
ਇਹ ਸੂਰਜ ਹਜ਼ਾਰਾਂ 'ਚੋਂ,
ਖੈਰ ਤੇਰੇ ਅੰਬਰਾਂ ਦੀ
ਕਦੇ ਲੰਘਣਾ ਬਜ਼ਾਰਾਂ 'ਚੋਂ।
ਤੈਨੂੰ ਸ਼ੌਕ ਧਰੇਕਾਂ ਦਾ!
ਘਾਵਾਂ ਤੇ ਨੀਂਦ ਪਈ
ਕਿੰਨਾ ਜੋਬਨ ਕੇਸਾਂ ਦਾ।
ਰੰਗ ਅੱਖੀਆਂ ਦੀ ਛਾਵਾਂ ਦੇ,
ਸੂਰਜ ਦੇ ਹੇਠ ਖੜੀ
ਤੈਨੂੰ ਸ਼ੌਕ ਹਵਾਵਾਂ ਦੇ।
ਵੱਡਾ ਰਾਹ ਦਰਵੇਸ਼ਾਂ ਦਾ,
ਜ਼ੁਲਫ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉੱਡਦਾ
ਕੋਈ ਕੌਲ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦਾ।
ਦਰ ਕਾਸਾ ਤੋੜੀਂ ਨਾਂਹ,
ਰਾਹ ਪਰਦੇਸਾਂ ਦੇ
ਸਾਡੀ ਜਿੰਦੜੀ ਨੂੰ ਮੋੜੀਂ ਨਾਂਹ।
ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਹਵਾਵਾਂ ਦੇ,
ਮਿਰਗਾਂ ਨੇ ਉੱਠ ਜਾਣਾ
ਬੇਲੇ ਛੋਡ ਕੇ ਛਾਵਾਂ ਦੇ।
ਫੁੱਲ ਲਗਦੇ ਕਰੀਰਾਂ ਨੂੰ,
ਜ਼ੁਲਫ਼ਾਂ ਦੀ ਵਾ ਵਗਦੀ
ਪਾਵੀਂ ਖ਼ੈਰ ਫ਼ਕੀਰਾਂ ਨੂੰ।
