ਮੈਂ ਚਾਈਂ ਚਾਈਂ ਧੋਆਂ ਪੁਸ਼ਾਕਾਂ, ਆਪਣੇ ਕੌਂਤ ਦੀਆਂ ।
ਫੁਲਕ ਫੁਲਕ ਕੇ,
ਥੱਬਕ ਥੱਬਕ ਕੇ,
ਸਾਬਣ ਲਾ ਕੇ,
ਸੱਤ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਧੋਆਂ ਪੁਸ਼ਾਕਾਂ, ਆਪਣੇ ਕੌਂਤ ਦੀਆਂ ।
ਭਲਕੇ ਉਹ ਇਹ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ,
ਬੋਦੇ ਵਾਹ ਕੇ
ਮੈਨੂੰ ਹੱਸ ਹੱਸ ਦੱਸੇਗਾ ।
ਆਸਾਂ ਦੀ ਪੁੰਗਰੀ ਪੈਲੀ ਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਬਦਲ ਵੱਸੇਗਾ ।
ਮੈਂ ਜੰਮ ਜੰਮ ਪਈ ਬਲਿਹਾਰਾਂਗੀ ।
ਵਿਚੋ ਵਿਚ ਜਿੰਦੜੀ ਵਾਰਾਂਗੀ ।
ਮੈਂ ਚਾਈਂ ਚਾਈਂ ਧੋਆਂ ਪੁਸ਼ਾਕਾਂ, ਆਪਣੇ ਕੌਂਤ ਦੀਆਂ ।
ਉਹ ਚੌਂਹ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਛੁੱਟੀ ਲੈ ਕੇ, ਰੱਬ ਰੱਬ ਕੀਤਾ ਆਇਆ ਏ,
ਮੈਂ ਚਿੱਠੀਆਂ ਲਿਖ ਲੱਖ ਅੱਕੀ ਸਾਂ,
ਮੈਂ ਔਸੀਆਂ ਪਾ ਪਾ ਥੱਕੀ ਸਾਂ,
ਜਿੰਦ ਡਾਢੀ ਹੁਸੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ,
ਇਹ ਕੁੱਲੀ ਵੱਢਣ ਪੈਂਦੀ ਸੀ ।
ਇੱਕ ਸੌੜ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ।
ਲਾਮਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਸੁਣ ਕੇ ਦਿਲ ਖੂਹ ਵਿਚ ਪੈ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ।
ਹੁਣ ਰੱਬ ਰੱਬ ਕੀਤਾ ਛੁੱਟੀ ਲੈ ਕੇ ਕੌਂਤ ਮੇਰਾ ਘਰ ਆਇਆ ਏ ।
ਮੈਂ ਚਾਈਂ ਚਾਈਂ ਧੋਆਂ ਪੁਸ਼ਾਕਾਂ, ਆਪਣੇ ਕੌਂਤ ਦੀਆਂ ।
