ਕਿਸੇ ਨਵੇਂ ਰੂਹਾਂ ਦੇ ਦੇਸ,
ਇੱਕੋ ਮਾਰ ਹੰਭਲਾ ਕਵੀ ਰੂਹ ਪਹੁੰਚੀ,
ਲੈ ਆਪਣਾ ਨਿਰਾਲਾ ਸੰਦੇਸ ।
ਲਿਸ਼ ਲਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਕਵੀ ਦਾ ਮੱਥਾ,
ਚਾਂਦੀਓਂ ਚਿੱਟੇ ਕੇਸ,
ਨੈਣਾਂ ਵਿਚ ਫ਼ਰਯਾਦ ਝਾਕਦੀ
ਬੁਲ੍ਹਾਂ 'ਚੋਂ ਦਰਦ ਕਲੇਸ਼ ।
ਢਲੇ ਪਈ ਨਵਿਆਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਜੋਤਨਾ,
ਹੋ ਰਹੀ ਅਨੇਕਾਂ ਚੰਦਾਂ ਦੀ ਸਾਜਣਾਂ,
ਨਵਿਆਂ ਸਿਆਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਲਈ
ਨਵਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਰਿਹਾ ਸਾਜ ।
ਵੇਖ ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਕਵੀ ਚੀਖ ਮਾਰ ਕੂਕਿਆ :
"ਕਿਹੜਾ ਉਹ ਕਸੂਰ ਜਿਦ੍ਹੇ ਲਈ ਪੁਰਾਣੇ ਜਗਤ ਵਿਚ
ਮੇਰੀ ਏਸ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਹਾਇ ! ਗਿਆ ਪਟਕਿਆ ?
ਕਲ੍ਹੇ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰੂ ਤੁਗ਼ਿਆਨੀ ਵਿਚ
ਦਿਨੇ ਰਾਤ ਅੱਠੇ ਪਹਿਰ ਚੀਖ਼ਾਂ ਰਿਹਾ ਮਾਰਦਾ;
ਇਸ਼ਕ-ਇਸ਼ਕ, ਪਿਆਰ-ਪਿਆਰ,
ਪ੍ਰੀਤ ਮੈਂ ਪੁਕਾਰਦਾ,
ਥੱਕ ਗਿਆ; ਐਪਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ;
ਧਰਤੀ ਪੁਰਾਣੀ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ਨੇ,
ਕਰ ਅਣ-ਸੁਣੇ ਦਿੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਰੋਲ !
ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਕਾਰ,
ਲੁਕਿਆਂ ਭਵਿਖਤਾਂ ਦੇ ਸੁਫਨਿਆਂ ਨੂੰ ਅੰਕਿਆ
ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਕਾਨੀ ਦੀ ਹੁਲਾਰ ।
ਇਹ ਵੀ ਜਿਹੜੇ ਤਾਰੇ ਤੇ ਸਿਆਰੇ ਪਏ ਸਾਜਦੇ ਹੋ,
ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਾਰੇ ਜਾਪਦੇ,
ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਹੜੇ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਰਚਨਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੋਵੇ,
ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਚੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਅੰਸ਼ ਸਾਫ ਪਏ ਨੇ ਝਾਕਦੇ ।
ਗੁੰਮ ਜਾਵੇ ਪਿਛਲੀ ਸਾਮਗਰੀ ਤੇ ਸਾਜ,
ਨਵਿਆਂ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਪੈਰੋਂ ਨਵਾਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਸਜੇ
ਜਿਦ੍ਹੇ ਵਿਚ ਹੋਵੇ ਨਿਰਾ ਸਾਂਝ ਦਾ ਹੀ ਰਾਜ ।
ਓਸ ਦੇਸ ਵਿਚ ਮੈਂ ਹਸ ਹਸ ਜਾਵਾਂਗਾ,
ਸਜਰੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਤ੍ਰਾਨਾ ਜਾ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ,
ਨੱਚਾਂਗਾ ਲੈ ਲੈ ਸੁਆਦ;
ਐਪਰ ਨਾ ਜਾਣਾ ਉਹ ਨਿਰਾਲਾ ਦੇਸ ਕਵੀ ਲਈ
ਹੋਵੇਗਾ ਕਦੋਂ ਆਬਾਦ !
