ਇੱਕ ਦਿਨ ਦਾ ਦੱਸਾਂ ਵਾਕਿਆ ।
ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਈ ਭਾਖਿਆ ।
ਕਵਿਤਾ ਲਿਖਤੀ ਤੇ ਜਾਪਿਆ ।
ਕਿ ਕਵਿਤਾ ਧੁਰ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਏ ।
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਕਵੀ ਦੇ ।
ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦੀ ਏ ।
ਉਹਦੇ ਸੁਫ਼ਨੇ ਜਗਾਉਂਦੀ ਏ ।
ਜਾਂ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਯਾਦ ।
ਉਹਨੂੰ ਤੜਫਾਉਂਦੀ ਏ ।
ਕੋਈ ਅਣਹੋਣੀ ਉਹਦੇ ਦਿਲ ।
ਤਾਈਂ ਝੰਜੋੜ ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਏ ।
ਉਹਦਾ ਫੁਰਨਾ ਜਗਾਉਂਦੀ ਏ ।
ਉਹਦਾ ਤਨ ਮਨ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਏ ।
ਗੱਲ ਉਹਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦੀ ਏ ।
ਉਹ ਭੱਜ ਕੇ ਕਾਗਜ਼ ਲੱਭਦਾ ਏ ।
ਕਾਨੇ ਨਾਲ ਕਲਮ ਘੜਦਾ ਏ ।
ਸਿਆਹੀ ਬੋਤਲ ਭਰਦਾ ਏ ।
ਫਿਰ ਲਫਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਏ ।
ਲਫਜ਼ ਨਾਲ ਲਫਜ਼ ਜੜਦਾ ਏ ।
ਗੱਲ ਉਹਦੇ ਮਨ ਭਾਉਂਦੀ ਏ ।
ਕੌਣ ਲਿਖਾ ਗਿਆ ਉਸ ਤੋਂ ।
ਇਹ ਗੱਲ ਉਹਦੇ ਸਮਝ ਨਾ ਆਉਂਦੀ ਏ ।
ਕਿ ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ।
ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਲਿਖਵਾਉਂਦੀ ਏ ।
ਸਰਬ ਨੂੰ ਲਿਖਦੇ ਜਾਪਦਾ ।
ਕਿ ਕਵਿਤਾ ਧੁਰ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਏ ।
ਕਵਿਤਾ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ।
ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਿਉਂਦੀ ਏ ।
ਤੇ ਜਪੁ ਜੀ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਬਾਣੀ ਰਚਾ ।
ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਏ ।
ਜੋ ਕਵਿਤਾ ਧੁਰ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਏ ।
ਇਹ ਕਵਿਤਾ ਧੁਰ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਏ ।
