ਕੁਝ ਕਵੀ
ਮੰਚ ਉੱਤੇ
ਰਾਜਨੀਤਕ ਨੇਤਾ ਨੂੰ
ਵਿਚਾਲੇ ਬਿਠਾ
ਕਤਾਰ ਬੰਨ੍ਹੀ ਬੈਠੇ ਸਨ
ਆਪਣੇ ਮੂਹਰੇ
ਰੰਗ-ਬਰੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ
ਗੁਲਦਸਤੇ ਸਜਾ ਕੇ ।
ਕੁਝ ਕਵੀ
ਪੰਡਾਲ 'ਚ ਬੈਠੇ
ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਨੂੰ
ਖ਼ੁਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ
ਤਾੜੀਆਂ ਵਜਾ ਕੇ ।
ਪਰ
ਕਵਿਤਾ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਖੜ੍ਹੀ
ਕੱਲਮ-ਕੱਲੀ
ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ
ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ
ਕਿ ਕਿਉਂ
ਮੇਰੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰਿਆਂ ਨੇ
ਮੇਰੇ ਖੰਭ ਕਤਰ ਕੇ
ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਚ
ਰੋਲ ਦਿੱਤੇ ਹਨ
ਕਿਉਂ ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ 'ਚ
ਮੌਕਾਪ੍ਰਸਤੀ
ਚਾ-ਪਲੂਸੀ
ਤੇ ਖ਼ੁਦਗਰਜ਼ੀ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ
ਘੋਲ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਮੈਂ ਹੁਣ
ਨਾ ਅੰਬਰੀਂ ਉਡਾਰੀਆਂ ਲਾਉਂਦੀ ਹਾਂ
ਨਾ ਚੰਨ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ
ਨਾ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀਆਂ ਵਿਰੁੱਧ
ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਉਂਦੀ ਹਾਂ
ਨਾ ਸੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹਾਂ
ਨਾ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦਾ ਪੈਗ਼ਾਮ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹਾਂ।
ਮੈਂ
ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ
ਖੰਭਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ
ਫੜਫੜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ
ਲੜਖੜਾ ਗਈ ਹਾਂ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਦੈ
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੀ ਰਖੇਲ ਹੋਵਾਂ।
