ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਕਦੇ ਇੰਝ ਲੱਗਦਾ ਕਿ
ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਇੱਕ ਕਵਿੱਤਰੀ ਸੀ ।
ਜੋ ਕਵਿਤਾ ਲਿਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ।
ਉਹਨੂੰ ਲਿਖਣਾ ਨਹੀੱ ਆਉਂਦਾ ਸੀ ।
ਸੁਆਹ ਤੇ ਉਂਗਲਾਂ ਫੇਰਦੀ ਤੱਕੀ ਮੈਂ ।
ਮੂੰਹ ਚ ਊਂ ਊਂ ਗੁਣਗੁਣਾਉਂਦੀ ਸੀ ।
ਉਸ ਮੈਨੂੰ ਜੰਮਦਿਆਂ ਜ਼ਰੂਰ ਕੋਈ ।
ਕਵਿਤਾ ਮੂੰਹ ਚ ਗਾਈ ਹੋਣੀ ।
ਜਦ ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਪੀੜ ਝੱਲ ਕੇ ।
ਮੇਰੀ ਵਰਗੀ ਧੀ ਜਾਈ ਹੋਣੀ ।
ਤਾਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਰੋਮ ਰੋਮ 'ਚ ।
ਕਵਿਤਾ ਗਈ ਸਮਾਈ ਜੀ ।
ਤੇ ਆਖਰ ਫੁੱਟ ਗੁਬਾਰ ਗਿਆ ।
ਜਦ 'ਸਰਬ' ਨੇ ਕਵਿਤਾ ਗਾਈ ਜੀ ।
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ।
ਅੱਜ ਤੱਕ ਤਰਹਾਈ ਸੀ ।
ਤਾਂ ਜਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਂ ।
ਕਵਿਤਾ ਆ ਲਿਖਵਾਈ ਜੀ
ਮੈਂ ਕਲਮ ਹੱਥ ਜਦ ਫੜ ਲੈਂਦੀ ।
ਕੌਣ ਲਿਖੀ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਲੇਖੇ ।
ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਤੱਕ ਸਮਝ ਨਾ ਆਈ ਸੀ ।
ਅੱਜ ਅਚਾਨਕ ਸੋਝੀ ਆਈ ਤੇ ਜਾਪਿਆ ।
ਕਿ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਕਵਿੱਤਰੀ ਸੀ ।
ਜਿਸਦੀ ਕਲਮ ਮੋਈ ਤਰਹਾਈ ਸੀ ।
ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਰੱਬ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ।
ਕਲਮ ਮੈਨੂੰ ਭਿਜਵਾਈ ਜੀ ।
ਮਾਂ ਕਲਮ ਸਿਆਹੀ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ।
ਕਵਿਤਾ ਮੈਥੋਂ ਲਿਖਵਾਉਂਦੀ ਹੈ ।
ਤਾਂ ਜਾ ਕੇ ਇਹ 'ਸਰਬ' ਨਿਮਾਣੀ ।
ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਉਂਦੀ ਹੈ ।
