ਹੁਸੀਨ ਖ਼ਾਬਾਂ ਦੀ
ਜਮੀਨ ਵੱਲ
ਜ਼ਹੀਨ ਕੁੜੀਆਂ
ਪੁੱਟਦੀਆਂ ਨੇ ਪੁਲਾਂਘ
ਤਾਂ ਸ਼ਰਬਤੀ ਨੈਣਾਂ 'ਚ
ਤੈਰਦੇ ਨੇ ਸੁਨਹਿਰੇ ਦਰਿਆ
ਤਾਜ ਮਹੱਲ ਦਾ ਪ੍ਰਛਾਵਾਂ
ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਾਲ
ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦੈ !
ਅਜੀਬ ਦਸਤੂਰ ਏ
ਹਰ ਵਾਰ ਦਹਿਲੀਜ਼
ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਏ
ਮੁੜ ਕੇ ਦੇਖਦੀਆਂ ਨੇ
ਸਰਦਲ ਨੀਵੀਂ ਨੀਂਵੀਂ
ਅਗਾਂਹ ਤੱਕ ਵਿਛਿਆ
ਰੇਗਿਸਤਾਨ !
ਸਾਹਮਣੇ ਉੱਗ
ਆਂਓਦੀਆਂ ਨੇ ਥੋਹਰਾਂ
ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾਂ .....
ਕਿਰਦੇ ਨੇ ਹੱਥਾਂ 'ਚੋਂ ਖ਼ਾਬ
ਰੇਤ ਦੀ ਤਰਾਂ !
ਵਿਸਰ ਜਾਂਦਾ ਏ
ਮੰਜ਼ਿਲ ਦਾ ਸਿਰਨਾਵਾਂ
ਆਪਣਾ ਹੀ ਪਰਛਾਵਾ
ਤਾਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼
ਜ਼ਹੀਨ ਕੁੜੀਆਂ
ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ
ਖ਼ਾਨਾਬਦੋਸ਼ !
