ਖ਼ਤ ਲੈ ਜਾ ਡਾਕੀਆ ਵੇ, ਸੱਜਣਾ ਨੂੰ ਫੜਾ ਦੇਣਾ ।
ਉਹਨਾਂ ਆਪੇ ਸਮਝ ਲੈਣਾ, ਚੁੱਕ ਹਿੱਕੜੀ ਲਾ ਲੈਣਾ ।
ਇਹ ਕੋਰਾ ਕਾਗਜ਼ ਹੈ, ਤੂੰ ਖੋਹਲਣ ਨਾ ਲੱਗ ਜੀਂ ।
ਕਿਤੇ ਦਾਗ਼ ਨਾ ਲਾ ਦੇਵੀਂ, ਕਿਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਠੱਗ ਜੀਂ ।
ਮੇਰੀ ਚਿੱਟੀ ਸਿਆਹੀ ਨੇ, ਉਹਨੂੰ ਸਭ ਸਮਝਾ ਦੇਣਾ ।
ਖ਼ਤ ਲੈ ਜਾ ਡਾਕੀਆ ਵੇ, ਸੱਜਣਾ ਨੂੰ ਫੜਾ ਦੇਣਾ ।
ਸਾਡੀ ਰੂਹ ਪਿਆਸੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੂਹ ਵੀ ਖਾਲੀ ਹੈ ।
ਕਿ ਮੇਰੇ ਸੁੰਨੇ ਬਾਗਾਂ ਦਾ, ਬੱਸ ਉਹ ਹੀ ਮਾਲੀ ਹੈ ।
ਅਸੀਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੇ ਹਾਂ, ਨਾਲ ਤਰੇਲਾਂ ਨਹਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ।
ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਜਪਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ।
ਉਹਦੀ ਥਾਂ ਨਹੀ ਕਿਸੇ ਲਈ, ਉਸ ਲੇਖਾ ਲਾ ਲੈਣਾ ।
ਖ਼ਤ ਲੈ ਜਾ ਡਾਕੀਆ ਵੇ, ਸੱਜਣਾ ਨੂੰ ਫੜਾ ਦੇਣਾ ।
ਟੁੱਟ ਡਿੱਗੇ ਖ਼ਾਬ ਮੇਰੇ, ਡਾਕੂਆਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਚੜ੍ਹੇ ।
ਅਸੀਂ ਬੋਚ ਬੋਚ ਰੱਖਦੇ, ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦੋ ਨੈਣ ਕਰੇ ।
ਗਿਰਝਾਂ ਦੀਆਂ ਡਾਰਾਂ ਨੇ, ਮਾਸ ਨੋਚਣ ਨੂੰ ਆਈਆਂ ।
ਤੇਰੀ ਸਰਬ ਪਿਆਰੀ ਵੱਲ, ਵੇਖਣ ਉਹ ਤਰਹਾਈਆਂ ।
ਮੰਝਧਾਰ 'ਚ ਡੁੱਬਦਿਆਂ ਦੀ, ਉਸ ਬੇੜੀ ਬੰਨੇ ਲਾ ਦੇਣਾ ।
ਖ਼ਤ ਲੈ ਜਾ ਡਾਕੀਆ ਵੇ, ਸੱਜਣਾ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹਾ ਦੇਣਾ ।
