ਖਿੜ ਖਿੜ ਹੱਸਦਾ ਸੋਹਣਾ ਫੁੱਲ ਗੁਲਾਬ ਜਿਹਾ ਈ ਲਗਦਾ ਏ
ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਸੱਜਣ ਵੀ ਪੰਜਾਬ ਜਿਹਾ ਈ ਲਗਦਾ ਏ
ਖੂਹ ਖਲਵਾੜੇ ਡੇਰੇ ਡੰਡੇ ਹੁੱਕੇ ਪਾਣੀ ਸਾਂਝੇ ਸੀ
ਉਹ ਵੇਲ਼ਾ ਹੁਣ ਅੱਖ ’ਚੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਖ਼ਾਬ ਜਿਹਾ ਈ ਲਗਦਾ ਏ
ਅੱਖ ਤੇ ਅੱਖ ਏ ਦਿਲ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ
ਸਤਲੁਜ ਜਿਹਲਮ ਰਾਵੀ ਬਿਆਸ ਚਨਾਬ ਜਿਹਾ ਈ ਲਗਦਾ ਏ
ਜਿਹੜੀ ਅੱਖ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰੱਬ ਦੇ ਬੰਦੇ ਸੋਹਣੇ ਲਗਦੇ ਨੇ
ਉਹਨੂੰ ਹਰ ਇੱਕ ਪੰਛੀ ਵੀ ਸੁਰਖ਼ਾਬ ਜਿਹਾ ਈ ਲਗਦਾ ਏ
ਜਿਹੜੇ ਵੇਲ਼ੇ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਵੇਂ ਨੁੱਚੜਨ ਭਿੱਜੇ ਵਾਲ਼ਾਂ 'ਚੋਂ
ਓਦੋਂ ਇੱਕ ਇੱਕ ਮਿਸਰਾ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਜਿਹਾ ਈ ਲਗਦਾ ਏ
ਸੱਜਣ ਜੇਕਰ ਮਹਿੰਦੀ ਵਾਲ਼ੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ਼ ਪਿਆਵਣ 'ਤੇ
ਸਿੱਧੀ ਗੱਲ ਏ ਪਾਣੀ ਫੇਰ ਸ਼ਰਾਬ ਜਿਹਾ ਈ ਲਗਦਾ ਏ
ਮੈਂ ਤੇ ਮੈਂ ਆਂ ‘ਸੰਧੂ’ ਜਿਹੜੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾ ਆਵੇਂ ਤੂੰ
’ਕੱਲਾ ਚੰਨ ਨਈਂ ਚਾਨਣ ਵੀ ਬੇਤਾਬ ਜਿਹਾ ਈ ਲਗਦਾ ਏ
