ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਰੰਗ ਖੁਰ ਗਿਐੈ, ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਲਾਲ ਲਾਲ,
ਹਾਵਾਂ ਨੇ ਦਿਲ ਧਵਾਂਖਿਐੈ, ਧੁਖ਼ ਧੁਖ਼ ਕੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ।
ਪੀੜਾਂ ਨੂੰ ਇੰਜ ਜਾਲਿਐੈ, ਜੀਵਣ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ,
ਸੁਰਤਾਂ ਨੂੰ ਜਿੰਜ ਸੰਭਾਲਿਐ, ਗਿਣ ਗਿਣ ਕੇ ਸਾਲ ਸਾਲ ।
ਹਿਕਮਤ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਹੋਈਆਂ, ਥੋੜਾਂ ਨਾ ਪੂਰੀਆਂ,
ਜੋੜਾਂ ਤੇ ਭਾਰ ਵਧ ਗਿਐੈ, ਲੋੜਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲ ਪਾਲ ।
ਖ਼ੁਸ਼ ਨੇ ਓਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਨਈਂ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤਦੇ,
ਅਪਣਾ ਵਜੂਦ ਗਲ਼ ਗਿਐ, ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਗਾਲ਼ ਗਾਲ਼ ।
ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਕਦੀ, ਪੰਛੀ ਨਾ ਬੈਠਦੇ,
ਲੋੜਾਂ ਵਜੋਂ ਹੀ ਚਹਿਕਦੇ, ਫਿਰਦੇ ਨੇਂ ਡਾਲ ਡਾਲ ।
ਆਈ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਿਚ ਕਦੀ, ਹਿਜਰਾਂ ਦੀ ਸੀਤ ਰਾਤ,
ਮੇਰੇ ਨਸੀਬ ਸੇਕਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਬਾਲ਼ ਬਾਲ਼ ।
ਮੇਰੀ ਤੇ ਉਮਰ ਖਾ ਲਈ ਏ, ਉਸਦੇ ਵਾਦਿਆਂ,
ਓਹਦਾ ਵੀ ਵਕਤ ਟਲ਼ ਗਿਐ, ਮੈਨੂੰ ਟਾਲ ਟਾਲ ।
ਮੌਸਮ ਨਵੇਂ 'ਚ ਔਣ ਜਦ, ਯਾਦਾਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ,
ਕੁਝ ਦੇਰ ਜ਼ਖ਼ਮ ਹੋਕੇ ਹਰੇ, ਹੁੰਦੇ ਲਾਲ ਲਾਲ ।
'ਅਸ਼ਰਫ਼', ਅਜ਼ਾਦ ਮੁਲਕ ਦੀ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਦੇਣ ਨਈਂ,
ਕਰਜ਼ੇ ਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਐ, ਜਿਸ ਸਾਡਾ ਵਾਲ ਵਾਲ?
