ਸਿਰੋਂ ਲਾਹ ਕੇ,
ਲਾਰੀ ਦੇ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ,
ਮੰਡੀ ਸਾਂ ਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ।
ਲਾਂਭੇ ਕਰ ਕੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਇਕ ਮੁਟਿਆਰ ਸੁਆਣੀ,
ਚੰਗੀ ਠੁਲੀ ਠੱਲੀ,
ਉਮਰ ਉਸ ਦੀ ਮੈਂ ਕਿੰਨੀ ਦੱਸਾਂ,
ਸਿਰੋਂ ਢਲਣ ਦੇ ਆਹਰਾਂ ਵਿਚ ਸੀ ਇਸ ਦੀ ਸਿਖਰ ਜਵਾਨੀ ।
ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਵੀਰ ਏਸੇ ਉਮਰ ਤੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਇਹ ਰੋਲਾ ।
ਸ਼ਹਿਰੀਆਂ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ਬੋਈ ਤੇਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਲੱਭਦਾ ।
ਏਸੇ ਕਰ ਕੇ ਉਮਰੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਿੱਟਾ ਝਾਟਾ ਸਭ ਦਾ ।
ਮੈਂ ਕੁੱਝ ਝੇਪ ਗਿਆ ਤੇ ਅੱਗੋਂ ਗੱਲ ਪਰਤਾਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ,
"ਭੈਣੇਂ ਇਹ ਨਜ਼ਲੇ ਦੀਆਂ ਮਾਰਾਂ ਨੇ ਸਿਰ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ।"
ਹੋਰ ਮੈਂ ਆਖ ਵੀ ਕੀ ਸਕਦਾ ਸਾਂ, ਅਣਡਿਠਿਆਂ ਅਣਜਾਣੂਆਂ ਅੱਗੇ ।
ਮਹਿਰਮ ਨਾਲ਼ ਤੇ ਦੁੱਖ ਸੁਖ ਕਰਦਾ ਹਰ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ ।
ਆਪਣੀ ਕਿਉਂ ਲਹਾਈ ਕਰਦਾ, ਕਿਉਂ ਮੈਂ ਹੀਣਾ ਹੁੰਦਾ ।
ਫੱਟਾਂ ਉਤੋਂ ਫਹੇ ਲਾਹ ਕੇ ਉਹਦੇ ਅੱਗੇ ਰੋਂਦਾ ?
ਆਹੰਦਾ ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਥਲ ਵਿਚ ਭੰਬਲ ਭੂਸੇ ਖਾਨਾਂ ।
ਸੋਹਣੀ ਵਾਂਗੂੰ ਸ਼ਹੁ ਦਰਿਆਈਂ ਕੱਚੇ ਘੜੇ ਤਰਾਨਾਂ ।
ਹਭੇ ਵੇਲੇ ਇਹੋ ਚਿੰਤਾ ਗ਼ਰਜ਼ਾਂ ਟੁਰਦੀਆਂ ਜਾਵਣ ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਿੰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਮੇਰੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਖੁਰਦੀਆਂ ਜਾਵਣ ।
ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਇਹ ਖੋਰ ਈ ਓੜਕ ਨਜ਼ਲਾ ਬਣ ਬਣ ਵੱਗੇ ।
ਕਾਲੇ ਵਾਲ ਸਿਰੇ ਦੇ ਹੋਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਧੌਲੇ ਬੱਗੇ ।
