ਕੀ ਹੋਇਆ ਮੈਨੂੰ ਜੇ ਦਿੱਤਾ ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ।
ਪਿਆਰ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਵਿਰਵਾ ਦਿਲ ਦਾ ਪਰ ਸਾਗਰ ਨਹੀਂ।
ਦੇਖ ਲੈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਮੈਂ ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ’ਤੇ ਇਤਬਾਰ,
ਜਦਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਰਹਿਬਰ ਨਹੀਂ।
ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੈ ਕੋਈ ਐਸਾ ਨਗਰ,
ਜਿਸ ਦੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ’ਚ ਕੋਈ ਤੌਖ਼ਲਾ ਜਾਂ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਲੋਕ ਇਸ ਵਿੱਚ ਦਫ਼ਨ ਹਨ, ਤਹਿਜ਼ੀਬ ਤੇ ਭਾਸ਼ਾ ਸਮੇਤ,
ਇਸ ਕਾਰਨ ਇਹ ਸਾਧਾਰਨ ਕਿਸਮ ਦਾ ਖੰਡਰ ਨਹੀਂ।
ਪਿੰਜਰਾ ਖ਼ੁਦ ਟੁੱਟ ਰਿਹੈ, ਪੰਛੀ ਉੱਡਣ ਉਸ ’ਚੋਂ ਕਿਵੇਂ?
ਕੈਦ ਨੇ ਛੱਡੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੰਭ ਤਾਕਤਵਰ ਨਹੀਂ।
ਹੁਕਮਰਾਨਾਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਪੁੱਛ ਰਹੀ ਹੈ ਇਹ ਸਵਾਲ!
ਨਿਰਧਨਾਂ, ਦੁਖੀਆਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੋਈ ਕਿਉਂ ਬਿਹਤਰ ਨਹੀਂ?
ਪਿਆਰ ਦੀ ਤੌੜੀ ਨੂੰ ਯਾਰਾ ਤੂੰ ਢਕੀ ਰਿੱਝਣ ਵੀ ਦੇ,
ਗ਼ਮ ਨਾ ਕਰ ਜੇ ਖ਼ਤ ’ਚ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦੇ ਅੱਖਰ ਨਹੀਂ।
ਦੀਵਿਆਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਨਿਭਣੀ ਨਹੀਂ ਝੱਖੜ ਦੇ ਨਾਲ,
ਜਗਦਿਆਂ ਹਰਫ਼ਾਂ ਦਾ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਦਿਲੋਂ ਆਦਰ ਨਹੀਂ।
ਜਾਪਦਾ, ਘਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਮੋਹ,
ਦਿਨ ਦੇ ਵੇਲੇ ਜਦ ਵੀ ਜਾਓ, ਅਰਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਘਰ ਨਹੀਂ।
