ਵਾਹ ਵਾਹ, ਕੀ ਮੈਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹਾਂ ।
ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀ ਸੀ ।
ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦੱਸਿਆ ਈ ਨਹੀ ।
ਸ਼ਾਇਦ ਸੋਚਦੇ ਹੋਣੇ ।
ਕਿਤੇ ਹੱਕ ਨਾ ਮੰਗ ਲਵੇ ।
ਜਿਉਣ ਦਾ, ਪੜ੍ਹਨ ਦਾ, ਲਿਖਣ ਦਾ ।
ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਰਦ ਚੁਣ ਕੇ ।
ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ।
ਉਸ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਉਣ ਦਾ ।
ਵਾਹ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਸਤੀ ਨਹੀ ਹੋਣਾ ਪੈਣਾ । ।
ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀ ਲੇਟਣਾ ਹੋਵੇਗਾ ਦਾਈ ਅੱਗੇ ।
ਧੀ ਦਾ ਕਤਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਹੁਣ ਕੁੱਖ ਚ ।
ਬੜੀ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ।
ਧੀ ਕੋਲੋਂ, ਜਦ ਉਸਨੂੰ ਬੇਗਾਨਾ ਧੰਨ ਕਹਿੰਦੇ ਸੀ ।
ਮੈਂ ਸੁਲਗਦੀ ਰਹੀ ਅੱਜ ਤੱਕ ।
ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ, ਕਿ ਮੈਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹਾਂ ।
ਅਸਲ ਚ ਮੈਂ ਹੀ ਨਹੀ ਵਰਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਕਾਰ ।
ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਮੁਹਤਾਜ ਰਹੀ ।
ਸ਼ਰਮਾਂ ਨੇ ਮੈਂ ਹੀ ਕਿਉਂ ਦੱਬ ਛੱਡੀ ।
ਕਦੇ ਮਾਂ ਦੀ ਚੁੰਨੀ ।
ਕਦੇ ਪਿਉ ਦੀ ਪੱਗ ।
ਕਦੇ ਲੱਜ ਜ਼ਮਾਨੇ ਦੀ, ਜੋ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ।
ਹੁਣ ਮੈਂ ਲੱਜ ਦੀ ਰੱਸੀ ਆਪੇ ਵੱਟੂੰਗੀ ।
ਤੇ ਵੱਟ ਪਾਉਂਗੀ ਆਪਣੇ ਦਿਮਾਗਾਂ ਨਾਲ ।
ਬਹੁਰੰਗੀ ਸੂਤੜੀ ਕੱਤਣੀ ।
ਨਵੇਂ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਬੂਟੇ ਪਾ ।
ਸੋਹਣੀ ਸੇਜ ਬਣਾ ਬਹਿਣਾ, ਪਿਆਰਾਂ ਦੀ ।
ਮੇਰੀ ਕੁੱਖ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਜਨਮੂੰ ।
ਜਾਗ ਵੀ ਤੈਥੋਂ ਲਵਾਉਣੀ, ਕਦਰ ਵੀ ਕਰਨੀ ਤੇਰੀ ।
ਕਿਉਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣ ਅਜ਼ਾਦ ਹਾਂ, ਬੇਸ਼ਰਮ ਨਹੀ ।
ਵਾਹ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਲਾਏ ਨਿੰਮ ਤੇ ਬੋਹੜ ।
ਕੋਈ ਨਹੀ ਵੱਢ ਸਕੂਗਾ ।
ਮੈਂ ਛਾਂਵੇ ਬਹਿ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ।
ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਨਾਨਕ ਕਹਿ ।
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਬੋਲਾਂਗੀ ।
ਇੱਕ ਓਂਕਾਰ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਡਾਕੀਆ ਕਹਾਂਗੀ, ਉਹਨਾ ਨੂੰ ।
ਧੁਰ ਤੋਂ ਜੋ ਲੈ ਆਇਆ ਸੀ, ਜਪੁਜੀ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਰਚੱਈਆ ।
ਲੁਕਾਈ ਤੇ ਆਇਆ, ਫਿਰ ਤਰਨ ਤੇ ਤਾਰਨ ।
ਮੈਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹਾਂ ।
