ਕਿਵੇਂ ਬੋਲਦਾ ਬੋਲਦਾ ਰੁਕ ਗਇਆ।
ਮਿਰੇ ਨਾਂ ਤੇ ਆ ਕੇ ਉਹ ਝਟ ਉਕ ਗਇਆ ।
ਤੁਰੇ ਸਾਂ ਸਦਾ ਤੇਗ਼ ਦੀ ਧਾਰ ਤੇ
ਤਿਰੇ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਝੁਕ ਗਇਆ ਝੁਕ ਗਇਆ ।
ਉਹ ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚੂ ਤੇ ਪਹੁੰਚੂ ਕਦੋਂ
ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਜੋ ਕਾਫ਼ਲਾ ਰੁਕ ਗਇਆ ।
ਅਜੇ ਲੋੜ ਸੀ ਮੈਨੂੰ ਉਹਦੀ ਬੜੀ
ਮਿਰਾ ਯਾਰ ਛੇਤੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਲੁਕ ਗਇਆ ?
ਕਈ ਰੁਕ ਗਏ ਪਰ ਜ਼ਮਾਨੇ ਦੇ ਨਾਲ
ਮਿਲਾ ਕੇ ਕਦਮ ਮੈਂ ਹੀ ਇਕ-ਟੁਕ ਗਇਆ।
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰੋਕਿਆ ਮੈਨੂੰ ਪਛਤਾਏ ਉਹ
ਜਦੋਂ ਅਪਣੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੇ ਮੈਂ ਢੁਕ ਗਇਆ।
ਭਗੌੜੇ ਦਵੈਤੀ ਦੀ ਗਲ ਨਾ ਕਰੋ
ਬਚਾ ਕੇ ਉਹ ਜਾਨ ਅਪਣੀ ਮਰ-ਮੁਕ ਗਇਆ ।
ਤਿਰੀ ਤੇਗ਼ ਡਿੱਠੀ ਅਸੀਂ ਕੁਦ ਪਏ
ਦਵੈਤੀ ਦਾ ਵੇਂਹਦੇ ਹੀ ਸਾਹ ਸੁਕ ਗਇਆ ।
ਜ਼ਮਾਨਾ ਉਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਨਹੀਂ
ਜ਼ਰਾ ਵੀ ਇਧੇ ਅੱਗੇ ਜੋ ਝੁਕ ਗਇਆ ।
ਦਵੈਤੀ ਉਦੋਂ ਬਹਿਣਗੇ ਅਮਨ ਨਾਲ
ਤਿਰਾ ਮੇਰਾ ਝਗੜਾ ਜਦੋਂ ਮੁਕ ਗਇਆ ।
ਹਨੇਰੇ 'ਚ ਉਹ ਭਟਕਦਾ ਫਿਰ ਰਿਹੈ
ਜਿਧਾ ਇਸ 'ਚ ‘ਹਮਦਰਦ' ਚੰਨ ਲੁਕ ਗਇਆ ।
