ਸਾਰੀ ਪਿੰਡੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਇਕੋ ਮੇਰਾ ਯਾਰ ਸੀ ।
ਜਿਦ੍ਹੇ ਨਾਲ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਗੂਹੜਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰ ਸੀ ।
ਹੁੰਦੀ ਏ ਪ੍ਰੀਤ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਅਤੇ ਮੋਰ ਦੀ ।
ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਭੌਰ ਹੁੰਦੀ ਚੰਨ ਤੇ ਚਕੋਰ ਦੀ ।
ਮੱਛੀ ਅਤੇ ਜਲ ਹੁੰਦੀ ਗੁੱਡੀ ਅਤੇ ਡੋਰ ਦੀ ।
ਐਸੀ ਸੀ ਪ੍ਰੀਤ ਮੇਰੀ ਉਸ ਚਿਤ ਚੋਰ ਦੀ ।
ਕੁੰਡਾ ਨਾ ਸੀ ਸਿਰ ਉਤੇ ਮੁਢੋਂ ਹੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਸੀ ।
ਜੂਆ ਉਹਨੂੰ ਖੇਡਣੇ ਦੀ ਨਿਕੀ ਨਿਕੀ ਵਾਦੀ ਸੀ ।
ਵਿਸਕੀ ਦੀ ਬੋਤਲ ਇਕ ਸ਼ੀਕ ਨਾਲ ਪੀਂਦਾ ਸੀ ।
ਭੰਗ ਦੇ ਬਗੈਰ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਨਾ ਜੀਂਦਾ ਸੀ ।
ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਅਤੇ ਲੁਚਿਆਂ ਦਾ ਯਾਰ ਸੀ ।
ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਨਾਮੀ ਇਕ ਵਡਾ ਡਾਂਗ ਮਾਰ ਸੀ ।
ਕੰਜਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਗਾਣਾ ਸੁਣਨੇ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ।
ਕਦੀ ਕਦੀ ਦਮ ਉਹ ਤਾਂ ਚਰਸ ਦੇ ਵੀ ਲਾਂਦਾ ਸੀ ।
ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਦੀ ਹੀਰ ਉਹਨੂੰ ਚੋਖੀ ਸਾਰੀ ਯਾਦ ਸੀ ।
ਖੀਸਾ ਗੰਢ ਕੱਟਣੇ ਦਾ ਪੂਰਾ ਉਸਤਾਦ ਸੀ ।
ਭਾਈਆਂ ਰੋਜ਼ ਪਿਟੇ ਉਹਦੇ ਘਰ ਨਾ ਤੂੰ ਜਾਇਆ ਕਰ ।
ਹੱਟੀ ਉਤੇ ਬਹਿ ਕੇ ਦਿਲ ਕੰਮ ਵਿਚ ਲਾਇਆ ਕਰ ।
ਆਖਿਆ ਮੈਂ ਹੋਵੇ ਉਹਦਾ ਚੰਗਾ ਮੰਦਾ ਰਾਸਤਾ ।
ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਯਾਰ ਦੀ ਹੈ ਯਾਰੀ ਨਾਲ ਵਾਸਤਾ ।
ਇਕ ਦਿਨ ਕੋਠੇ ਉਤੇ ਜੂਆ ਸੀ ਖਿਡਾਂਵਦਾ ।
ਮਜ਼ੇ ਸੀ ਉਡਾਂਦਾ ਨਾਲੇ ਪੀਂਵਦਾ ਪਿਲਾਂਵਦਾ ।
ਜੂਏ ਉਤੇ ਦਾਅ ਉਹ ਤਾਂ ਲਾਂਦਾ ਬੇ-ਤਹਾਸ਼ਾ ਸੀ ।
ਮੈਂ ਵੀ ਪਰ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਤਮਾਸ਼ਾ ਸੀ ।
ਪੁਲਸੀਆਂ ਨੇ ਕੋਠੇ ਉਤੇ ਘੇਰਾ ਆ ਕੇ ਘਤਿਆ ।
ਉਡ ਗਈ ਜਵਾਰੀਆਂ ਦੀ ਇਕੋ ਵੇਰ ਸਤਿਆ ।
ਝਟ ਪਟ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਰੱਡਾ ਫੂਹੜੀ ਚੁਕਿਆ ।
ਕਿਸੇ ਮਾਰੀ ਛਾਲ ਕੋਈ ਟੱਟੀ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ।
ਮੌਕੇ ਉਤੇ ਪੁਲਸੀਆਂ ਨੇ ਪੰਜਾਂ ਤਾਈਂ ਪਕੜਿਆ ।
ਮੈਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗਿਆ ਜਕੜਿਆ ।
ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਮੇਰੀਆਂ ਦੇ ਲਗੀ ਇਕ ਝੜੀ ਸੀ ।
ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਯਾਰ ਨਾਲ ਲਗੀ ਹਥਕੜੀ ਸੀ ।
ਸੁਣਦਾ ਸੀ ਜਿਹੜਾ ਉਹ ਯਕੀਨ ਨਾ ਸੀ ਕਰਦਾ ।
ਆਖੇ ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਧਰਦਾ ।
ਭਾਈਏ ਮੈਨੂੰ ਪੁਛਿਆ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਕੇ ਫਸਿਆ ।
ਭੁੱਬਾਂ ਮਾਰ ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਂ ਇਉਂ ਉਹਨੂੰ ਦਸਿਆ ।
ਜੂਆ ਨਾ ਮੈਂ ਖੇਡਿਆ ਨਾ ਖੇਡਣ ਦੀ ਆਸ਼ਾ ਸੀ ।
ਮੈਂ ਤਾਂ ਪਰੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਤਮਾਸ਼ਾ ਸੀ ।
ਭਾਈਏ ਕਿਆ ਗੰਦ ਵਿਚ ਗੰਦੀ ਪਵਨ ਝੁਲਦੀ ।
ਫੁੱਲਾਂ ਵਿਚ ਆਵੇ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂ ਸੋਹਣੀ ਫੁੱਲ ਦੀ ।
ਕਰਨਾ ਕੁਸੰਗ ਬੱਚਾ ਮਾੜਿਆਂ ਦਾ ਚਾਲਾ ਏ ।
ਕੋਲੇ ਦੀ ਦਲਾਲੀ ਵਿਚ ਮੂੰਹ ਹੁੰਦਾ ਕਾਲਾ ਏ ।
