ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਸੀ ਉਹ ਛਾਂ ਜਿਹੀ,
ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਖ਼ਾਬ ਜਿਹੀ।
ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਸੀ ਉਹ ਪਿਆਸ ਜਿਹੀ,
ਅਮਲੀ ਨੂੰ ਉਹ ਸ਼ਰਾਬ ਜਿਹੀ।
ਉਹਦੇ ਲਾਰਿਆਂ ਨੇ ਕਿੰਨੇ ਡੰਗ ਦਿੱਤੇ,
ਉਹ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਗਈ।
ਜਿਹਦੇ ਨਾਲ ਬਿਤਾਉਣੇ ਸੀ ਸੱਤੇ ਜਨਮ,
ਉਹ ਕੁੜੀ ਕਿੱਸਾ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਗਈ।
ਰਾਂਝੇ ਲਈ ਉਹ ਮੁੰਦਰਾਂ ਸੀ,
ਰਾਣੀ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸੀ।
ਮਿਰਜ਼ੇ ਦੇ ਉਹ ਤੀਰ ਜਿਹੀ,
ਮਰਨ ਲਈ ਉਹ ਕਬਰਾਂ ਸੀ।
ਉਹਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਨਾ ਕਦਰ ਪਈ,
ਉਹ ਕਾਲਾ ਦਿਲ ਲੈ ਕੇ ਬਹਿ ਗਈ।
ਜਿਹਦੇ ਨਾਲ ਬਿਤਾਉਣੇ ਸੀ ਸੱਤੇ ਜਨਮ,
ਉਹ ਕੁੜੀ ਕਿੱਸਾ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਗਈ।
ਉਹਨੇ ਰੂਪ ਦਾ ਬੜਾ ਗੁਮਾਨ ਕੀਤਾ,
ਆਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਰੂਹ ਛੱਡੀ ਨਾ ਕੱਖ ਦੀ ਉਹਨੇ,
ਸ਼ੈਰੀ ਦੇ ਦਿਲ ਦਾ ਹਰ ਕਤਰਾ ਲਹੂ ਪੀਤਾ।
ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੀ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਜਿਹੀ,
ਪਰ ਭੈੜਾ ਜ਼ਹਿਰ ਬਣਕੇ ਰਹਿ ਗਈ।
ਜਿਹਦੇ ਨਾਲ ਬਿਤਾਉਣੇ ਸੀ ਸੱਤੇ ਜਨਮ,
ਉਹ ਕੁੜੀ ਕਿੱਸਾ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਗਈ।
ਉਹਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਆਵੇ,
ਰਾਤੀ ਨੀਂਦ ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਆਵੇ।
ਆਸ਼ਕ ਬਣਾ ਕੇ ਉਹ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ,
ਭੋਰਾ ਤਰਸ ਵੀ ਨਾ ਤੈਨੂੰ ਆਵੇ।
ਲੱਗਦੀ ਸੀ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਕਲਮ ਜਿਹੀ,
ਪਰ ਕੁੜੀ ਖੰਜਰ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਗਈ।
ਜਿਹਦੇ ਨਾਲ ਬਿਤਾਉਣੇ ਸੀ ਸੱਤੇ ਜਨਮ,
ਉਹ ਕੁੜੀ ਕਿੱਸਾ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਗਈ।
