ਮੈਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਦੇ ਤੱਕ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਹੀ ਲੈਕੇ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ।
ਜਿੰਦਗੀ ਕੀ ਹੈ? ਲੱਭਣ ਦੇ ਲਈ ਰੋਜ਼ ਨਿਕਲਦਾ ਹਾਂ।।
ਆਖ਼ਰ ਨੂੰ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਤੇ ਹੀ ਆਕੇ ਖੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾਂ।
ਤਿਲਕਣ ਵਿਹੜਾ-ਜੱਗ, ਮੈਂ ਇਸ ਤੇ ਰੋਜ਼ ਫਿਸਲਦਾ ਹਾਂ।।
ਕੱਚ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੁੱਤੀ, ਕੰਡੇ ਕੁੰਡਲ ਬਣਾ ਲਈ ਦੇ।
ਪਤਾ ਇਹ ਰੱਖਦੇ , ਕਿੰਨ੍ਹੀ ਰਾਹੀਂ-ਮੈਂ ਵਿਚਰਦਾ ਹਾਂ।।
ਮੈਂ ਤਪਿਆ ਹੋਇਆ ਲੋਹਾ, ਉਸਦੀ ਸਟ ਲੋਹਾਰ ਜਿਹੀ।
ਜਿੰਨੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਹਾਂ ਖਾਂਦਾ, ਉਨਾਂ ਹੋਰ ਨਿਖਰਦਾ ਹਾਂ।।
