ਕੀ ਹੁਣ ਫਿਰ ਪ੍ਰੀਤਾਂ ਪਾਈਏ ?
ਫਿਰ ਆਸਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਲਾਈਏ ?
ਫਿਰ ਆਪੇ ਵਿਚ ਰਲ ਮਿਲ ਜਾਈਏ ?
"ਨਾ ਬੀਬਾ ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਏਨੇ ਜੋਗੀ"
ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਡੂੰਘਿਆਂ ਪੈਂਡਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਵੜਨੇ ਜੋਗੀ
ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਲਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਸੜਨੇ ਜੋਗੀ
ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਏਨੀ ਮੂਰਖ !
ਆਪਣੀ ਕੱਖਾਂ ਦੀ ਕੁੱਲੀ ਨੂੰ, ਆਪ ਚੁਆਤੀ ਲਾਵਾਂ,
ਪਿਛਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਐਵੇਂ ਛੇੜੇਂ,
ਖੇਹਨੂੰ ਵਿਚੋਂ ਲੀਰਾਂ ਨਿਕਲਣ,
ਤੇਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਯਾਦ ਨੇ ਮੈਨੂੰ
ਭੁਲਦੀਆਂ ਭੁਲਦੀਆਂ ਭੁਲਣ !
ਜਦ ਹੁਣ ਦਿਲੋਂ ਮੁਕਾਈ ਅੜਿਆ ।
ਕੀ ਮੁੜ ਕਰਨੀ ਸੁਣਨੀਂ ।
ਰਾਹ ਭਲਾ ਹੁਣ ਕਾਹਨੂੰ ਪੁੱਛੀਏ ।
ਪਿੰਡ ਨਹੀਂ ਜਦ ਜਾਣਾ ।
ਝੱਟ ਨੂੰ ਭਾਰ ਜੇ ਸੱਟਣਾ ਹੋਵੇ,
ਪਹਿਲਾਂ ਕਾਹਨੂੰ ਚਾਣਾ ।
"ਨਾ ਹੁਣ ਬੀਬਾ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਏਨੇ ਜੋਗੀ"
