ਨਾ ਮੇਰੀ ਕੋਈ ਔਕਾਤ ਰਹੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਸੱਚ ਰਿਹਾ।
ਇਹ ਮਾਸੂਮ ਜਿਹਾ ਦਿਲ ਮੇਰਾ, ਇੱਕ ਟੁੱਟਦਾ ਹੋਇਆ ਕੱਚ ਰਿਹਾ।
ਕਬਰਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਹਿ 'ਕੇ ਕਿਉਂ, ਚਾਰ ਲੱਕੜਾਂ ਤੋਂ ਤੂੰ ਬੱਚ ਰਿਹਾ।
ਨਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਰਹੀ ਨਾ ਹੰਝੂ ਰਹੇ, ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਅੰਗਾਰਿਆਂ ਤੇ ਕਿਉਂ ਨੱਚ ਰਿਹਾ।
ਲਾਸ਼ ਆਸ਼ਕ ਦੀ ਦੋ ਕੌਡੀ ਦੀ ਰਹਿ ਜੇ, ਜ਼ਮਾਨਾ ਦੇਖ ਸਾਰਾ ਹੱਸ ਰਿਹਾ।
ਰੂਹ ਤੇਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾ ਜੀਣਾ ਆਏ, ਇਸ਼ਕ ਕਰਨ ਦਾ ਨਾ ਚੱਜ ਰਿਹਾ।
ਮੁੱਕ ਜਾਣਾ ਸਭ ਨੇ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ, ਕਿਉਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਤੂੰ ਮੱਚ ਰਿਹਾ।
ਮੱਕਾ ਦੇਖਿਆ ਸ਼ੈਰੀ ਦਿਲ ਵਿੱਚ, ਕਿਉਂ ਯਾਰ ਨੂੰ ਮਨਾਵਣ ਲਈ ਭੱਜ ਰਿਹਾ।
ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਨਾ ਕੋਈ ਸਾਫ਼ ਹੁੰਦਾ, ਤੂੰ ਮੁੰਦਰਾਂ ਪਾ ਕਿਉਂ ਸੱਜ ਰਿਹਾ।
ਇੱਕ ਪਿੱਛੇ ਸਭ ਕੁਝ ਗੁਆ ਬੈਠਾ, ਨਾ ਮਾਂ ਰਹੀ ਨਾ ਹੀ ਹੱਜ ਰਿਹਾ।
ਕਿਉਂ ਦਿੱਤਾ ਗੁਣ ਲਿਖਣ ਦਾ ਰੱਬਾ, ਜੇ ਯਾਰ ਹੀ ਨਾ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ।
ਆਪੇ ਕਬਰਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਹਿ ਲਿਖੇ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਇਕੱਲਾ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ।
