ਨਾ ਤੂੰ ਸਾਂਈਂ, ਨਾ ਮੈਂ ਸਾਂਈਂ, ਨਾ ਤੂੰ ਪੀਰ, ਨਾ ਮੈਂ ਪੀਰ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਮਿਟ ਜਾਣੀ, ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਇਹ ਲਕੀਰ।
ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਵੀ ਭੁੱਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੰਦਰੇ ਰਹੀ ਫ਼ਕੀਰ।
ਲਿਖ ਲਿਖ ਲਿਖਾਰੀ ਸਾਰੇ ਪਾਗਲ ਹੋਏ, ਲਿਖਣੀ ਔਖੀ ਏ ਬੜੀ ਤਕਦੀਰ।
ਪੜ੍ਹ ਪੜ੍ਹ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਪਾਗਲ ਹੋਏ, ਕੋਈ ਡਾਕਟਰ ਤੇ ਕੋਈ ਵਕੀਲ।
ਰੱਬ ਦਾ ਨਾਮ ਨਾ ਲਵੇਂ ਤੂੰ, ਦੱਸ ਕਾਹਦਾ ਤੂੰ ਬਣਿਆ ਫ਼ਕੀਰ।
ਖ਼ੁਦਾ ਤਾਂ ਅੰਦਰੇ ਬੈਠਾ ਤੇਰੇ, ਫੇਰ ਕੋਸਣੀ ਪੈਣੀ ਤਕਦੀਰ।
ਮੰਦਰ-ਮਸਜਿਦ ਲੱਖ ਮੱਥੇ ਟੇਕੇ, ਤੇ ਅੰਦਰੇ ਰਹੀ ਪਲੀਤ।
ਬਾਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਰੱਬ ਮਿਲਦਾ, ਬੰਦੇ ਦੇ ਅੰਦਰੇ ਹੀ ਮਸੀਤ।
ਰੱਬ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਅੱਗੇ ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਵਦਾ ਈਂ।
ਰੱਬ ਦੀ ਦਿੱਤੀ ਸਿੱਖ ਨਾ ਸਿੱਖੇਂ ਤੂੰ, ਪਰ ਰੱਬ ਦੇ ਦਰ 'ਤੇ ਰੋਜ਼ ਆਂਵਦਾ ਈਂ।
ਬਾਹਰ ਜਾ ਜਾ ਕਰੇ ਮਖੌਲਾਂ ਬੰਦਿਆ, ਕਦੇ ਆਪਣਾ ਅੰਦਰ ਤੂੰ ਫਰੋਲਦਾ ਨਹੀਂ।
ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਲੱਗੇ ਤੂੰ ਸਹੀ ਬੰਦਿਆ, ਫੇਰ ਖੁਦਾ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਕਿਉਂ ਤੂੰ ਦੇਂਵਦਾ ਈਂ।
ਉਹਨੂੰ ਤਾਂ ਖ਼ੁਦਾ ਹੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਹਨੇ ਆਪਣੇ ਯਾਰ ਨਾਲ ਲਾਈ।
ਨਾ ਰੱਬ ਮਿਲਿਆ ਨਾ ਯਾਰ ਮੰਨਿਆ, ਸ਼ੈਰੀ ਨੇ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਖਾਈ।
