ਠੀਕ ਹੀ ਅਣਜਾਣ ਹਾਂ ਮੈਂ,
ਠੀਕ ਹੀ ਨਾਦਾਨ ਹਾਂ ਮੈਂ,
ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੀਤਣ ਤੇ ਜਿਹੜਾ
ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਭੋਰਾ ਸਿਆਣਾ ।
ਏਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ ਨਹੀਂ,
ਏਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ,
ਵਹਿਣ ਸਾਡੇ ਜਜ਼ਬਿਆਂ ਦੇ,
ਨਿਤ ਕੰਢੇ ਤੋੜਦੇ ਨਹੀਂ,
ਨਿਤ ਵਗਦੇ ਸ਼ੂਕਦੇ ਨਹੀਂ ।
ਹੜ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੱਥਣ ਤੋਂ ਪਿਛੋਂ,
ਕੰਢਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਵਗਣਾ ਸਿਖ ਜਾਂਦੇ ।
ਮੈਂ ਤੇ ਏਹੋ ਸੋਚਿਆ ਸੀ,
ਮੈਂ ਤੇ ਏਹੋ ਸਮਝਿਆ ਸੀ,
ਚਿਰਾਂ ਪਿਛੋਂ ਮਿਲੀ ਏਂ ਤੂੰ,
ਹੱਸ ਕੇ ਕੋਈ ਗੱਲ ਕਰਸੇਂ ।
ਨੈਣ ਦੋਵੇਂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ,
ਜ਼ਿੰਦਗਾਨੀ ਦੇ ਖ਼ਲਾ ਨੂੰ ਫੇਰ ਭਰਸੇਂ ।
ਗ਼ਲਤ ਸੀ ਪਰ ਸੋਚ ਮੇਰੀ,
ਤੇ ਗ਼ਲਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਸੀ ।
ਮੈਂ ਖਿਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ਮਹਿਕ ਸੱਜਰੀ,
ਦੀ ਲਗਾਈ ਆਸ ਸੀ ।
ਠੀਕ ਹੀ ਅਣਜਾਣ ਹਾਂ ਮੈਂ ।
