ਸੁੱਚੇ ਲਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਲਹੂ ਵਿਚ
ਕਾਲੀ ਵਿਹੁਲੀ ਨਫ਼ਰਤ ਦੇ
ਅਜ ਕੀੜੇ ਸੁਰ ਸੁਰ ਕਰਦੇ
ਜਿਵੇਂ ਤਰੱਕੇ ਛਪੜਾਂ ਉੱਤੇ
ਮੱਖੀਆਂ ਮੱਛਰ ਤਰਦੇ ।
ਅਰਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਵਰ੍ਹਦੇ
ਸਭ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਮਣੀਆਂ ਵਿਚ
ਅਜ ਕੁੱਟ ਕੁੱਟ ਵਿਹੁ ਭਰਦੇ
ਗੰਦੇ ਲਹੂ ਦੀ ਲਾਗ
ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਖਬਰੇ ਕਿੰਨੀਆਂ ਕੁ
ਅੱਜ ਪ੍ਰੀਤਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ
ਨਫ਼ਰਤ ਰਹੀ ਏ ਜਾਗ
ਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਕੂਲੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਨੇ
ਨਫ਼ਰਤ ਦੇ ਅਜ ਦਾਗ਼ ।
ਅਜ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਨਾੜ ਨਾੜ ਵਿਚ
ਫੈਲ ਰਿਹਾ ਏ ਜ਼ਹਿਰ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੱਚ ਰਿਹਾ ਕਹਿਰ
ਰੱਬ ਦੀ ਜੋਤ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਜ਼ਾਤ
ਕੋਮਲ ਅੰਗੀਂ ਪੱਥਰ ਜਜ਼ਬੀਂ
ਕਰੇ ਮਨੁਖ ਦਾ ਘਾਤ
ਹੱਡੀਆਂ ਤਕ ਘੁਣਾਂਦਾ
ਅਜ ਰੱਬ ਦੇ ਪੁਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪਿਆ
ਅੰਦਰੇ ਅੰਦਰ ਖਾਂਦਾ ।
ਪਏ ਸੁੱਚੇ ਲਹੂ ਤਰੱਕਦੇ
ਕੀੜੇ ਪਏ ਸੁਰਕਦੇ
ਈਕਣ ਦਾ ਕੁਛ ਹੋਏ :
ਜਿਵੇ ਹੁੰਮ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚੋਂ
ਸੂ ਸੂ ਪੈਣ ਗੰਢੋਏ।
