ਨੈਣ ਮੇਰੇ ਸੁੰਨੀਆਂ ਰਾਤਾਂ 'ਚ ਵੀ ਨੇ ਜਾਗਦੇ,
ਟੁਟਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਉਤੋਂ ਮੈਂ ਸਿਤਾਰੇ ਵੇਖਦਾਂ ।
ਰਾਖ਼ ਦੀ ਢੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਦੱਸਦੀ,
ਸਿਸਕਦੇ ਹੋਏ ਨਿਤ ਹੀ ਮੈਂ ਚਾਅ ਕਵਾਰੇ ਵੇਖਦਾਂ ।
ਪੌਣ ਠੰਢੀ ਅੱਜ ਅੰਗਾਂ ਮੇਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪੱਛਦੀ,
ਰੁੱਖ ਸੁੱਕੇ ਵਾਂਗ ਕੀਕਰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀਰਾਨ ਹੈ ।
ਨੂਰ ਦੀ ਕੋਈ ਕਿਰਨ ਨੇੜੇ ਨਾ ਮੇਰੇ ਢੁੱਕਦੀ,
ਚੰਨ ਬਾਝੋਂ ਕੀ ਭਲਾ ਇਹ ਸੱਖਣਾ ਅਸਮਾਨ ਹੈ ।
ਮੇਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ 'ਚ ਤਰਦੀ, ਅੱਜ ਤੀਕਰ ਉੇਹ ਘੜੀ,
ਬੁੱਤ ਤੇਰਾ ਨ੍ਹੇਰੀਆਂ ਵਾਟਾਂ 'ਚ ਕਿਧਰੇ ਖੋ ਗਿਆ ।
ਹਿੱਕ ਅੰਦਰ ਸ਼ੂਕਦੇ ਅਰਮਾਨ ਸੂਹੇ ਸੌਂ ਗਏ,
ਪੈਰ ਹਾਥੀ ਦਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਫੁੱਲ ਸੁੱਚੇ ਕੋਹ ਗਿਆ ।
ਕਦੇ ਇਹਨਾਂ ਅੱਖੀਆਂ 'ਚ ਲਿਸ਼ਕਦੀ ਸੀ ਸਤਰੰਗੀ,
ਅੱਜ ਇਹ ਬਰਸਾਤ ਵਾਂਗੂੰ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ।
ਹੁਸਨ ਅਤੇ ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਮੱਥੇ ਸਿਆਹੀਆਂ ਜੰਮੀਆਂ,
ਅੱਜ ਰਾਤਾਂ ਵੀ ਖਿਜ਼ਾਂ ਦੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਕਹਿੰਦੀਆਂ ।
ਛਣਕਦੇ ਹੋਏ ਹਾਸਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਵਰਗੀ ਚੁਪ ਹੈ,
ਚਹਿਕਦੇ ਹੋਏ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਖੰਭ ਖੋਹੇ ਗਏ ਨੇ ।
ਸਰਘੀਆਂ ਇਹ ਕਹਿਕਸ਼ਾਂ, ਇਹ ਪਹੁ-ਫੁਟਾਲੇ ਰੰਗਲੇ,
ਸੁਹਜ ਦੇ ਇਹ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਾਰੇ ਕਿੰਜ ਕੋਹੇ ਗਏ ਨੇ ।
ਕਲਪਣਾਂ ਦੇ ਖੰਭ ਟੁੱਟੇ, ਚੱਲੀਆਂ ਜਾਂ ਨ੍ਹੇਰੀਆਂ,
ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਲਾਸ਼ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਗਈ ।
ਪੈਰ ਜਿਹੜੇ ਮੰਜ਼ਲਾਂ ਵਲ ਉਠਦੇ ਸਨ ਹਰ ਸਮੇਂ,
ਅੱਜ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜ਼ੰਜੀਰ ਕੋਈ ਪੈ ਗਈ ।
ਹੁਸਨ ਭੁੱਖਾ, ਕਿਰਤ ਭੁੱਖੀ, ਵਿਲਕਦੀ ਹੈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ,
ਸੱਧਰਾਂ ਦਰਵੇਸ਼ ਵਾਂਗੂੰ ਹੱਥ ਅੱਡੀ ਰੋਂਦੀਆਂ ।
ਧਰਤ ਸਾਡੀ ਦੇ ਚਿਰਾਂ ਤੋਂ ਬੁਲ੍ਹ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਨੇ,
ਅੰਬਰਾਂ ਤੋਂ ਖ਼ੂਨ ਦੀਆਂ ਨੇ ਘਰਾਲਾਂ ਚੋਂਦੀਆਂ ।
ਪੁਛਦਾ ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਆਸ਼ਕੋ,
ਸੱਖਣੇ ਕੀ ਆਸ ਮੇਰੀ ਦੇ ਬਨੇਰੇ ਰਹਿਣਗੇ ?
ਇੰਜ ਹੀ ਕੀ ਪਿਆਰ ਦੀ ਕਤਲਾਮ ਹੁੰਦੀ ਰਹੇਗੀ ?
ਇੰਜ ਹੀ ਕੀ ਇਹ ਉਡੀਕਾਂ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਰਹਿਣਗੇ ?
