ਨੀਲਾ ਅੰਬਰ ਸਾਵੀ ਧਰਤੀ ਡੋਲ ਰਹੇ ।
ਵੇਲੇ ਦੇ ਆਸਾਰ ਬੜਾ ਕੁਝ ਬੋਲ ਰਹੇ ।
ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੇ ਇਸ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਜਾਏ ਹਾਂ ,
ਫਿਰ ਵੀ ਇਸ ਵਿਚ ਜ਼ਹਰੀਲਾ ਪਨ ਘੋਲ ਰਹੇ।
ਅਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਖ਼ਾਤਿਰ ਸਭ ਕੁਝ ਬੰਦ ਜਿਹਾ,
ਹੋਰਾਂ ਖ਼ਾਤਿਰ ਸਭ ਦਰਵਾਜੇ ਖੋਲ ਰਹੇ ।
ਕੋਲ ਕਿਸੇ ਦੇ ਬਹੀਏ, ਕੁਝ ਕਹੀਏ ਸੁਣੀਏ ,
ਦੂਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵਜਦੇ ਸੁਣਦੇ ਢੋਲ ਰਹੇ ।
ਕਿਸ ਦੀ ਖ਼ਾਤਿਰ ਛੱਤ ਬਣੀ ਹੈ ਇਕ ਪਿੰਜਰਾ,
ਕਿਸ ਦੀ ਖ਼ਾਤਿਰ ਪਿਆਰੀ ਧਰਤੀ ਗੋਲ ਰਹੇ ।
ਧਰਤੀ ਦਾ ਧੰਨ ਇਕ ਬੇਵਾ ਮੁਟਿਆਰ ਜਿਹਾ,
ਅਲ੍ਹੜ ਜਿਸ ਦੀ ਅਸਮਤ ਆਪਣੇ ਰੋਲ ਰਹੇ।
ਭਾਵੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸ਼ਿਕਰਾ ਉਡਦਾ ਫਿਰਦਾ ਏ ,
ਫਿਰ ਵੀ ਬੋਟ ਹੁਮਾ ਦੇ ਨੇ ਪਰ ਤੋਲ ਰਹੇ ।
