ਧੂਫ਼ ਵਾਂਗ ਮੇਰੀ ਧੁਖੇ ਜਵਾਨੀ
ਹੰਢੇ ਬਣ ਖੁਸ਼ਬੋਆਂ
ਸੱਜਣ ਮੇਰਾ ਪੌਣਾਂ ਦਾ ਬੁੱਲਾ
ਮੰਗਦਾ ਰੋਆਂ ਰੋਆਂ
ਜੇ ਕੁਲ ਉਮਰਾ ਹੋਇ ਹਨੇਰਾ
ਸਗਲੀ ਤੈਂਡੀ ਹੋਆਂ
ਚਾਨਣ ਵਿਚ ਹਰ ਪੰਧ ਲੰਮੇਰਾ
ਸ਼ੌਂਕ ਮੇਰਾ ਲਲਚਾਏ
ਨੀ ਸਈਓ ! ਸੂਰਜ ਕੌਣ ਬੁਝਾਏ
ਅੰਬਰਾ ਵੇ ! ਤੇਰੇ ਤਾਰੇ ਡੋਬਾਂ
ਸ਼ੌਹ ਸਮੁੰਦਰ ਖਾਰੇ
ਭੋਏਂ ਨੀ ਤੇਰੇ ਨੈਣ ਬੁਝਾਵਾਂ
ਨਿੰਦਿਆ ਦੇ ਵਣਜਾਰੇ
ਚੰਨ ਧੁਆਂਖਾ, ਦੀਪ ਹਿਸਾਵਾਂ
ਕਰਨ ਹਨੇਰਾ ਸਾਰੇ
ਇੱਕ ਚਾਨਣ ਮੇਰੇ ਲੂੰ ਲੂੰ ਜਾਗੇ
ਉਸਨੂੰ ਕੌਣ ਸੁਆਏ
ਨੀ ਸਈਓ ਸੂਰਜ ਕੌਣ ਬੁਝਾਏ
