ਨਿੱਕੀਆਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਬਰਸਨ ।
ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣੇ ਲਈ ਤਰਸਨ ।
ਨੀਲ ਗਗਨ ਤੋਂ ਤੁਰਕੇ ਆਈਆਂ ,
ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪਰਸਨ ।
ਕਿੰਝ ਨਦੀ ਵਿਚ ਵੜੀਏ ਜਾ ਕੇ,
ਕਿੰਝ ਸਾਗਰ ਦੇ ਕਰੀਏ ਦਰਸ਼ਨ ।
ਦਿਲ ਵਿਚ ਚਾਉ ਘਨੇਰਾ ਲੈ ਕੇ,
ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਪਈਆਂ ਸਰਸਨ ।
ਪੀਆ ਮਿਲਣ ਦੀ ਤਾਂਘ ਹੈ ਤੀਬਰ ,
ਆਪੇ ਸੋਚਣ ਆਪੇ ਹਰਸਨ ।
ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਤੋੰ ਪਏ ਵਿਛੋੜੇ ,
ਹੋਰ ਵਿਛੋੜਾ ਕਿੱਦਾਂ ਜਰਸਨ ।
ਜੋ ਸਾਗਰ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਵੜੀਆਂ,
ਸੀਸ ਓਸ ਦੇ ਪੈਰੀਂ ਧਰਸਨ ।
ਜੋ ‘ਸੁਰਜੀਤ’ ਕਿਨਾਰੇ ਖੜੀਆਂ,
ਤੜਪ ਤੜਪ ਕੇ ਪਈਆਂ ਮਰਸਨ ।
