ਨੂਨ-ਨੀਂਗਰਾ ਛੱਲਿਆਂ ਵਾਲਿਆ ਵੇ,
ਜ਼ੁਲਫ਼ਾਂ ਤੈਂਡੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਬਿੰਦੀਆਂ ਭੀ ।
ਮੂੰਹ ਬੰਨ੍ਹ ਦੁਬਿੰਦੀਆਂ ਮਾਰ ਨ ਜ਼ਾਲਿਮ,
ਜੇ ਮੈਂ ਮੰਦੀਆਂ ਬੰਦੀਆਂ ਭੀ ।
ਕਿਉਂ ਬਸ ਨਹੀਂ ਮੈਨੰ ਜ਼ੁਲਫ਼ ਦੀ ਫਾਹੀ,
ਵੱਤ ਮੈਂਡੇ ਗਲ ਤੰਦੀਆਂ ਭੀ ।
ਉਸ ਰਾਹ ਤੇ ਦਿਲ ਪਾ ਨ ਜ਼ਾਲਿਮ,
ਇਹ ਕਮਾਣਾਂ ਤੇ ਬੰਦੀਆਂ ਭੀ ।
ਜਿਸ ਦੇਂਹ ਲਇਆ ਇਸ਼ਕ ਰਾਂਝਣ ਦਾ,
ਨਾਲ ਸਿਆਲੀਂ ਦੇ ਸੰਦੀਆਂ ਭੀ ।
ਹੈਦਰ ਭੀ ਖੈਰ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਪਾਇਆ,
ਮੰਗ ਮੰਗ ਅਤੇ ਕੱਢ ਦੰਦੀਆਂ ਭੀ ।੨੫।
