ਉਹ ਜਾਦੂਗਰ ਸਦਾ ਏਦਾਂ ਹੀ ਜਾਦੂ ਨੇ ਚਲਾ ਜਾਂਦੇ ।
ਦਿਖਾ ਕੇ ਸੱਪ ਕਾਗਜ਼ ਦਾ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਜਾਂਦੇ ।
ਬੜੀ ਭੋਲੀ ਜਿਹੀ ਸੂਰਤ ਦੇ ਵਿਚ ਸ਼ੈਤਾਨ ਪਏ ਘੁੰਮਣ
ਇਹ ਓਧਰ ਜਾ ਕੇ ਲਾ ਆਂਉਂਦੇ ਤੇ ਏਧਰ ਆ ਬੁਝਾ ਜਾਂਦੇ।
ਜੋ ਕਰਦੇ ਨੇ ਉਸਾਰੀ ਆਪਣੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ
ਦਿਨੇ ਆ ਕੇ ਗਰੀਬਾਂ ਦੀ ਹਰਿਕ ਝੁੱਗੀ ਵੀ ਢਾਹ ਜਂਦੇ ।
ਇਹ ਰਾਜੇ ਰਾਣੀਆਂ ਕਰਦੇ ਨੇ ਹੇਰਾਫੇਰੀਆਂ ਆਪੇ
ਕਦੇ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਜਿੱਤਾ ਲੈਂਦੇ ਕਦੇ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਹਰਾ ਜਾਂਦੇ ।
ਨਿਗਲ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਲੋਹਾ ਰੇਤ ਬਜਰੀ ਸੁਪਨਿਆ ਤੀਕਰ
ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਹਾਜਮੇ ਚੰਗੇ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਚਾ ਜਾਂਦੇ।
ਲਿਖਾ ਲੈਂਦੇ ਨੇ ਮਰਜੀ ਨਾਲ ਇਹ ਇਤਹਾਸ ਦੇ ਪੰਨੇ
ਬੜੀ ਹੀ ਸਾਫਗੋਈ ਨਾਲ ਫਿਰ ਸੱਚ ਨੂੰ ਦਬਾ ਜਾਂਦੇ ।
ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਕੇਰਦੇ ਅਕਸਰ ਨਜ਼ਰ ਆਵਣ
ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਲੋੜ ਪੈ ਜਾਵੇ ਇਹ ਹਾਥੀ ਦੰਦ ਦਿਖਾ ਜਾਂਦੇ।
