ਉਹ ਤਿੜਕੇ ਖ਼ਾਬ ਸਾਗਰ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਹੀ ਨਾ ਜਾਵੇ ।
ਕਿਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੇ ਘਰ ਅੰਦਰ ਇਹ ਮਛਲੀ ਮਰ ਹੀ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਇਹ ਦਿਲ ਵਿਚ ਮੋਹ ਦਾ ਤੂਫਾਨ ਪੂਰੇ ਵੇਗ ਵਿਚ ਵਗਦੈ
ਇਹ ਦਰਿਆ ਠੇਸ ਲੱਗਣ 'ਤੇ, ਕਿਤੇ ਉੱਤਰ ਹੀ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਇਹ ਊਣਾ ਹੀ ਰਹੇ ਤਾਂ ਆਸ ਰਹਿੰਦੀ ਹੋਰ ਭਰਨੇ ਦੀ,
ਮੇਰੀ ਬੇਤਾਬ ਰੂਹ ਦਾ ਹੁਣ ਪਿਆਲਾ ਭਰ ਹੀ ਨਾ ਜਾਵੇ ।
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਖੇੜਿਆਂ ਵਿਚ ਤਾਂ ਸਦਾ ਹੀ ਨਾਲ ਤੁਰਿਆ ਸੀ
ਮੁਸੀਬਤ ਦੇਖ ਕੇ ਮੇਰੀ, ਉਹ ਕਿਧਰੇ ਡਰ ਹੀ ਨਾ ਜਾਵੇ ।
ਬੜਾ ਸ਼ਤਰੰਜ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸਦਾ ਚਲਦਾ ਰਹੇ ਚਾਲਾਂ
ਇਹ ਬਾਜ਼ੀ ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਆਖਿਰ'ਤੇ ਆ ਕੇ ਹਰ ਹੀ ਨਾ ਜਾਵੇ
