ਰੂਹ ਭੁੱਖੀ ਤ੍ਰਿਹਾਈ ਸੀ ਮੈਂ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਸਾਂ
ਵਿਚ ਹਨੇਰੇ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬੀਆਬਾਨਾਂ
ਛੇਆਂ ਖੰਭਾਂ ਵਾਲੜਾ ਜੋ ਕਹਿਣ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤਾ
ਇਕ ਦੁਰਾਹੇ ਦੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ
ਫੁਲਾਂ ਵਾਂਗਰ ਹੌਲੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ
ਉਹਨੇ ਅੱਖਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਣ ਛੁਹਾਈਆਂ
ਅਤੇ ਪੁਤਲੀਆਂ ਮੇਰੀਆਂ ਇੰਜ ਟੱਡੀਆਂ ਗਈਆਂ
ਅੱਖਾਂ ਸਹਿਮੇ ਬਾਜ਼ ਦੀਆਂ ਨੇ ਜਿੱਦਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ
ਫੇਰ ਮਲਕੜੇ ਓਸ ਨੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੋਹਿਆ
ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਮੱਚਿਆ ਇਕ ਸ਼ੋਰ ਸ਼ਰਾਬਾ
ਫੜ ਫੜ ਕਰਦੇ ਖੰਭਾਂ ਦੀ ਧੀਮੀ ਆਵਾਜ਼
ਜਿਵੇਂ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤੇ ਅੰਬਰੀਂ ਕਰਦੇ ਪਰਵਾਜ਼
ਸਾਗਰ ਹੇਠਾਂ ਰੀਂਗਦੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫਰ ਫਰ
ਅਸਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਵੇਲਾਂ ਦੀ ਸਰ ਸਰ
ਫਿਰ ਉਸ ਮੇਰੇ ਬੁਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਹੱਥ ਛੁਹਾਇਆ
ਖਿਚ ਕੇ ਪਾਪਣ ਜੀਭ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲੈ ਆਇਆ
ਜਿਹੜੀ ਮੋਮੋਠਗਣੀਆਂ ਕਰਦੀ ਸੀ ਗੱਲਾਂ
ਤੇ ਜੋ ਸਿੱਥਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਮੁਰਦਾ ਬੁਲ੍ਹਾਂ
ਨੂੰ ਖੂਨੀ ਹੱਥ ਆਪਣਾ ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਲਾਇਆ
ਉਹਨਾਂ ਉਤੇ ਨਾਗ ਦਾ ਇਕ ਡੰਗ ਬਿਠਾਇਆ ।
ਫਿਰ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਪਾੜਿਆ ਉਸ ਲੈ ਤਲਵਾਰ
ਦਿਲ ਧੜਕਦਾ ਕੰਬਦਾ ਫੜ ਕੀਤਾ ਬਾਹਰ
ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਇਕ ਕੋਲਾ ਮਘਦਾ
ਦਗ ਦਗ ਕਰਦਾ ਹਿਕ ਵਿਚ ਚੰਗਿਆੜੇ ਛਡਦਾ
ਲਾਸ਼ ਵਾਂਗਰਾਂ ਪਿਆ ਸਾਂ ਮੈਂ ਬੀਆਬਾਨੀਂ
ਗੂੰਜੀ ਆ ਕੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਆਵਾਜ਼ ਰੱਬਾਨੀ :
"ਉਠ ਪੈਗ਼ੰਬਰ, ਅੱਖੀਆਂ, ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਖੋਹਲ
ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਪੱਲੇ ਬੰਨ੍ਹ ਬੋਲ
ਕੱਛ ਉਠ ਕੇ ਧਰਤੀਆਂ ਤੇ ਸਾਗਰ ਤਰ ਤੂੰ
ਸੱਚੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਚਾਨਣ ਕਰ ਤੂੰ ।"
